GEEN WOORDEN

4 Januari de eerste werkdag in het nieuwe jaar voor veel mensen. Zo ook voor ons. Na een half jaar verlof waarin we met name de tijd konden nemen om te proberen te “landen” in Nederland en er voor de kinderen te zijn, was dus ook voor ons 4 januari de eerste werkdag van het nieuwe jaar voor ons. Geknipt en geschoren (oh nee dat dan weer niet) melden we ons op de Waalstraat 40 in Emmeloord. Hier zit/staat het hoofdkantoor van WEC Nederland.
Voor sommige van u klinkt Emmeloord ver weg en is het dat ook, voor ons is het slechts een wandeling van 5 minuten. Waarbij ik wel moet zeggen dat ie vanochtend erg lang leek vanwege de kou en sneeuw. Nu vind ik het hier in Nederland sowieso al erg koud maar dat weten de meesten van u ondertussen wel, … sorry.

Het was een fijne en relaxte eerste werkdag. Als goede gewoonte en zeer gewaardeerd wordt er 's ochtends eerst gezongen en gebeden. Dus ook wij zongen mee, nou ja eigenlijk alleen Thamar want  al in het weekend ervoor begon mijn stem het te begeven en nee dat kwam niet door een te wild oud en nieuw feest.
Het enige dat ik voort kon brengen was een laag gekraak. En omdat dat niet zo mooi was hield ik mij maar stil.(geen idee of mijn "gewone" zangstem wel mooi gevonden wordt, ....)

De thee daarna deed goed en ik had zowaar mijn stem voor een paar minuten terug, die ik later op een nieuwsjaarborrel van de gemeente Emmeloord volledig om zeep hielp door mijn poging een praatje aan te gaan met de burgemeester en andere gegadigden. Iets dat ook meer uitliep in een arme poging wat te zeggen dat uiteindelijk meer leek op een vals concert dan dat er iets zinnigs uit kwam.
Ik hield wijselijk maar mijn mond, ….. kon ook niet veel anders.

Maar op het kantoor hoorden we in stilte de eerste informatie aan die ons moet helpen om straks in april het stokje, nou zeg maar gerust stok, over te nemen van de huidige directeuren van WEC Nederland.
Nu wat huiswerk en morgen weer een nieuwe dag. We zien er naar uit. (Natuurlijk ook omdat ik dan jarig ben)

Voor nu; Veel Zegen toegewenst voor het komende jaar.

De Kerstvakantie

KERSTVAKANTIE

Eindelijk is het dan zover. De Kerstvakantie is aangebroken. Wat zijn de kids blij, en wat zijn wij trots op ze. Terugkijkend op de afgelopen 4 maanden kunnen we niet anders zeggen dan dat ze het geweldig gedaan hebben.
Vanuit een compleet andere wereld hebben ze moeten overschakelen naar deze wereld hier in Nederland.

Vanuit een altijd warm Senegal naar een je-weet-maar-nooit-wat-voor-weer-het-hier-wordt Nederland.

Van een school met bijna 90 leerlingen naar een school met 1000+ leerlingen.

Van een school met alleen maar Engels naar een school met alleen maar Nederlands.

Vanuit een leven waar fietsen goed ging voor 10 meter en dan was er wel weer een lekke band door dorens e.d  naar een land waar de wegen zo mooi en glad zijn, maar waar de fietsdichtheid ook erg groot is.

Naar een schoolsysteem volgens Cambridge naar een school systeem volgens de Dutch systeem
Vanuit een leven waar je woont waar je naar school gaat naar een leven waar school en wonen gescheiden zijn .

Vanuit een school waar je beste vriend een Koreaan is naar een school waar het moeilijk is en beste vriend te krijgen

Van een school waar alle ouders van al je vrienden Christen zijn naar een school waarbij de ouders van je klasgenoten vaak niet Christen zijn.

Van een school waar Kerst begin december al gevierd wordt vanwege vakantie naar een school waar Kerst bijna gewoon op kerst gevierd wordt.

En de lijst kan doorgaan.
De kids zijn er nog niet, we houden een jaar aan voor de kinderen om goed te settlen, maat tot nu toe zijn we zo dankbaar en blij voor hoe ze het vinden en doen op school.

En nu? Nu is het kerstvakantie en is de vakantiemode aan. Uitslapen, eventueel in de kleren maar liever in de pyama, spelletjes spelen en nog meer spelletjes spelen, je vervelen, een film kijken en meer spelletjes spelen. En wij? Wij genieten met volle teugen van de kids en doen vrolijk mee.
Geen kilometers lange reis eerst om daarna een week aan elkaar te moeten wennen en dan pas te kunnen genieten van de vakantie. Nee, gelijk vakantie en gelijk plezier met elkaar als gezin.
Gezegend Kerstdagen!

LE RUCHER

Afgelopen maandag was er geen kans om een blogstukje te plaatsen. Wij waren namelijk naar Amerongen voor een midweek reviewen van ons zendingsverleden. Die maandag had ik toen we er aan waren gekomen nog wel een stukje geschreven om te zeggen dat er nu geen stukje zou zijn. Maar net internet was er wel maar deed het niet op deze computer en dus bleef dat als concept in de computer staan (daar mag het nu dus uit).
Deze midweek van reviewen was ons aangeraden door een aantal mensen en dat klonk zo goed dat we ons inschreven voor december.
Het hoofdkantoor zit in Frankrijk maar de cursus daar was helaas op een ongunstig tijdstip en dus moesten we het doen met Nederland. Was niet erg hoor. Want Nederland is ook best mooi, …. alleen wel een stuk kouder.

We hebben een goede midweek gehad. Samen met andere zendelingen van vele verschillende organisaties hebben we veel gepraat, gegeten en gelachen. Nou dat zijn gelijk wel de 3 belangrijkste zaken in het leven toch?
Elke dag was er een coach available en hadden we gesprekken die ons hielpen het verleden op zijn plek te zetten. We (Thamar en ikzelf) ontdekten dat we dat al best op z'n plek hadden gezet.
Maar ook de gesprekken met de andere zendelingen was erg leuk, interessant en leerzaam.
 
Een bourgondier ben ik niet, maar ik moet toegeven dat het eten geweldig goed was. Van 's morgens tot 's avonds werden we in de watten gelegd wat eten en drinken betreft. Dat is al de helft van een geslaagde midweek. Elke ochtend croissantjes, elke middag wat extra's bij de lunch en 's avonds een heerlijk warme maaltijd. Wat dat betreft had die midweek wel langer mogen zijn.

Al met al ging de tijd te snel voorbij en dat vonden ook de kinderen die door beide opa's en oma's verwend werden waardoor de tijd eigenlijk te snel ging. Mijn tip voor iedereen; zorg dat je je stierlijk verveelt, maak de cursus hartstikke saai dan duurt het langer, …...

Opa's en oma's hartelijk dank voor jullie lieve zorgen voor onze kinderen en Le Rucher bedankt voor een heerlijke week van reviewen!

Als je meer informatie wil kijk dan eens op www.lerucher.org

 

 

Ps ze hebben in februari ook zo'n review cursus voor leiders van gemeentes (kerken) en (zendings)organisaties. Van harte aanbevolen!

CORNERSTONE

 CORNERSTONE

Woensdag is het alweer, en om eerlijk te zijn is het al bijna donderdag. De tijd is deze week erg snel gegaan en dat komt met name door het bezoek aan Cornerstone. De bijbleschool (zendingstraining centrum) van WEC.
We waren uitgenodigd om op de maandagavond te komen spreken over ons zendingsverleden (ja dat is nu al verleden). Al jaren is er op de maandagavond een missionary speaker, die vertelt over ijn of haar, …. Of hun avonturen met God, en dat is vaak in het buitenland.
Nu waren wij aan de beurt en het was heerlijk om weer terug te zijn op de school waar we bijna 10 jaar geleden aan begonnen (2006). Een aantal staffmembers waren er nog steeds en er waren ook studenten die we kenden, bijvoorbeeld doordat ze ook in Gambia hebben gewerkt.
De studenten vinden het leuk als jouw zendingsverhaal wordt ondersteund door een powerpoint. (Ik ben maar zo vrij om voor alle studenten te spreken, maar als ze maar half zijn zoals ik – ik weet niet of je dat wel moet willen – dan vinden ze het echt wel leuk.
Dus wij doken onze foto dozen in* en keken naar de slides van Gambia en Senegal. Ach en toen kwamen de weemoedige gevoelens natuurlijk weer naar boven. Foto’s van onze huizen, de kerk, de kliniek en natuurlijk ………. de auto, euh onze vrienden.
Wat was het fijn om het weer te zien en er over te vertellen.
Kijk en oordeel zelf hoe mooi het wel niet was.

 

* Naschrift Redactie; In vroegere jaren had men nog geen digitale camera, maar een analoge camera waarbij een fotorolletje in de camera geplaatst moest worden. Vervolgens kon men maar een paar foto’s maken die ontwikkelt moesten worden in een winkel. Pas daarna kon men zien wat men gefotografeerd had. Dit leidde vaak tot verrassingen en teleurstellingen –of teleurstellende verrassingen -.
                                                              

DE EERSTE KEER

Het was zondagavond en we waren gezellig aan het kletsen met ons bezoek toen we opeens de hagel uit de lucht zagen vallen. Het laatste uur trok het al meer dicht aar hagel hadden we niet opgerekend. U zult misschien denken; “Zo erg bijzonder s dat toch ook  niet”. Eigenlijk hebt u ook gelijk. Alleen voor ons was het wel degelijk bijzonder. De laatste winter die wij ons konden herinneren was die van 2008/2009. Toen was het ook koud en lag er ook wat sneeuw, maar toch, het is een goede 6 jaar geleden. Alle keren dat we op verlof kwamen was in de zomer en dan was het meestal “goed” weer. Zeker voor Levi die net 6 was toen we weggingen was de hagel een feestje.
Toen we de hagel uit de lucht zagen vallen en er zelf verwonderd  naar keken riepen we naar Levi dat het hagelde. We verwachtten dat hij uit het raam zou kijken en weer verder zou spelen, maar nee hoor. Hij rende de trap af, stoof ons voorbij met een grote smile op zijn gezicht en rende door om via de bijkeuken naar buiten te rennen. We konden em nog net vertellen dat ie z’n jas aan moest doen en dat ie iets aan zijn voeten moest doen.
Terwijl Levi zijn jas van de kapstok griste gingen wij weer zitten om vervolgend lekker warm en droog vanachter het ram naar buiten te kijken hoe Levi, met een goede vriendin die bij hem op bezoek was, naar buiten ging.
Hij had keurig zijn jas aan en iets aan zijn (blote) voeten, ………… zijn slippers.
WELKOM in Nederland Levi

Mag ik nog wat met u delen over de regen?
Ik herinner mij ook elke eerste keer dat het in Gambia of Senegal regende na een periode van 8 – 9 maanden van droogte.  Heeeeeerlijk was dat, zeker omdat de laatste weken voordat de regen valt de druk en benauwdheid enorm opbouwt, en dan ben je gewoon blij als de regen eindelijk valt. In Gambia waren het dan niet alleen de kids die naar buiten renden maar ook de volwassenen gingen naar buiten om de regen op zich te laten vallen. Tja de temperatuur bleef prettig, niet zoals hier dat als het regent het ook koud is.
In Senegal, op de BCS waar wij woonden en werkten was er zelfs een kwartiertje regenvrij zoals wij hier sneeuwvrij kennen.
Daags voor men verwachtte dat het zou gaan regenen werd er in de gemeenschappelijke eetzaal nog even uitgelegd aan de staff hoe het ookal weer zat: Als de regen valt tijdens de schooluren stopen we de lessen en mogen de kids een kwartiertje naar buiten, lekker nat worden of lekker in de regen dansen. Dit werd dan door luid geklap van de kinderen bevestigt!
dat kwartiertje werd vaal wel wat langer en naderhand hadden de kinderen nog een seen kwartier nodig om droge kleren aan te trekken. Kortom, zo’n lesuur waarin de regen viel was gauw voorbij. Maar dat het zou gebeuren wist je zeker, ..elk jaar.
Hier in Nederland is het leuk dat we een ijsvrij regeltje  hebben, maar wanneer die gebruikt kan worden???????????
 

DE REGEN

De laatste dagen moet ik weer wat meer aan Gambia en Senegal denken. Het is net alsof we in het regenseizoen zitten. Het valt hier in de polder soms met bakken uit de grauwe wolken naar beneden. Het  verschil met het echte regenseizoen in Gambia en Senegal is vooral dat als de regen valt het nog steeds warm is en dan is het soms gewoon leuk om door de regen te dansen en de plassen te stampen. Niet dat ik dat nog deed hoor, daar ben ik te oud voor, ten minste volgens mijn kinderen. Als ik door de plassen wil stampen en dansen zijn zij het die mij vertellen dat ik daar te oud voor ben en dat ik hen voor schut zet. Okay daar ging mijn “maar-je-bent-zo-oud-als-je-je-voelt” houding. Even overviel me het idee om de geraniums maar op te zoeken, maar gelukkig heb je die niet in Gambia en Senegal en bovendien zeiden de kids dat het nou ook weer niet zo erg was.

Iedereen in Gambia en Senegal was echt aan het uitkijken naar het regenseizoen. Na maanden van droogte bouwde het regenseizoen op en voelde je dat het er aan kwam. Piet Paulusma hebben ze daar niet nodig. Vaak probeerde ik dat wel te zijn maar ik zat er vaak ver naast. Als ik zei tegen de Gambianen; “Vandaag gaat het regenen” dan keken ze mij aan, lachten (mij uit) en vroegen: “Oooh heb je met God daarboven gepraat). En vervolgens had ik het dus mis.




Nee dan hier in Nederland. Daar kijken we ook niet naar boven, maar daar kijken we naar HET WEER. We stonden er van te kijken (alsof we het waren vergeten) hoelang een programma duurt dat alleen maar gaat over het weer. We lachten er wat smalend om en hielden onszelf voor dat we het wel per dag zouden zien. Mmmmmh daar zijn we inmiddels wel van terug gekomen. Het is gewoon niet zo fijn en praktisch om door de regen overvallen te worden als je in de stad bent. Dus toch maar dat weer in de gaten houden.
Maar de kids lieten helemaal een (zeg ik nu) geweldige “uitvinding” zien; De buienradar app. Het duurde mij een aantal dagen omdat hele “app” gebeuren te snappen (die hele ontwikkeling is ook aan ons voorbij gegaan e wat er al was snapte ik ook al niet).
Just last week plensde het rond de tijd dat de kids naar school moesten. Heel vaak stopt het  net voordat ze moeten gaan, dan sta je op en hoor je de regen tegen de ramen tikken en denk je’”Arme kids die worden helemaal nat, k zal ze wel moeten brengen), maar dan als het zover is is het wonderwel toch weer droog. Maar dus niet dit keer, het was een minuutje voordat de kids weg moesten toen Lukas met een (in dit geval doorgestuurd) appje kwam; de buienradar.
Die liet zien dat de piek van de bui nu was en dat het met een minuut of 5 af zou nemen en dan zou het volledig stoppen. We moesten er hartelijk om lachen, gingen zitten en keken naar buiten, en warempel de bui werd minder en minder om vervolgens helemaal te stoppen. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was stonden de kids op en fietsten naar school, Ze lieten ons verbouwereerd achter…………… Wie is er nu nog niet gesetteld? Zij of wij?

FOTO'S UIT DE OUDE DOOS

KLIMMEN IN HOGE BOMEN

PAINTBALL IN DAKAR

VROUWEN ONDERONSJE MET THAMAR AND ESRA

ONDERWEG NAAR THIES

POTJE VOETBAL MET SENEGALESE STAFF AND VRIEND AMADOU