Eindelijk was het dan zover; het juniorsweekend. De juniors hadden er al langere tijd naar uitgekeken, wij (Thamar en ik) juist niet. Het vooruitzicht om met 26 juniors te kamperen was nou niet bepaald waar wij warm van werden. Maar om maar met de deur in huis te vallen. Het viel mee, we hebben het overleefd. Mede dankzij de hulp van onze dormhelpers en 2 leraren die mee waren.
Natuurlijk was er wel weer genoeg gebeurd, waarbij het brillenglas avontuur wel de beste was.
Zaterdagochtend stond ik (Silvian) op toen ik na verloop van tijd opmerkte dat er een schroefje miste van mijn bril. Als ik niet op zou passen zou het glas er uitvallen. Dus ik op zoek naar een kleine schroef, en dun stukje ijzerdraad. Maar dat was er allemaal niet en dus toen maar op zoek gegaan naar een stukje draad, …. Ik voelde mij net Mc Gyver (Dit voor de oudere lezers onder u), want ik gebruikte een stukje touw dat het wattenzakje bijelkaar hield. Haha, mij heb je niet zomaar hoor.
De dag ging verder en we gaven onze aandacht weer aan de kinderen. Ze wilden graag zwemmen dus gingen we met ze mee. Het water was heerlijk. Er werd geduwd en getrokken, en opeens had ik een vertroebeld beeld. Ja hoor het glas was eruit gevallen, ………………. In het zwembad. Aaaaaaaaaarrgghhh.
Hoe in hemelsnaam vind je een glas passend in een ziekenhuisbrilletje (kent u die nog) in een zwembad met duizenden liters water.
Alle kinderen werden het zwembad uitgebonjourd en alleen de beste zwemmers gingen op een lijn in het begin van het zwembad staan. Rustig doken ze onder water om vervolgens een paar meter later weer boven te komen. NIETS, …. En later? NIETS, …..en weer NIETS. We wilden het net opgeven toen de kleinste (niet de jongste) triomfantelijk boven kwam MET het glas in z’n handen. Een klein wonder hoor!!
Na hem uitgebreid bedankt te hebben, ging ik gauw verder met de volgende taak; mijn collega helpen de BBQ aan te steken. Dat ging moeilijk, blazen en blazen en langzamerhand begon het dan toch te smeulen. Ik boog voorover om nog een laatste keer goed te blazen, en PLOP daar ging mijn glas weer, …… in de BBQ. Aaaaaaarrrrrrrrrgggggghhhhhh. Gelukkig viel ie in het koude gedeelte en kon ik em er gauw uitpakken.
Mijn collega stond naast mij en zei kun je niet beter een stukje ijzerdraad nemen.”Jaahaa zei ik maar dat is hier gewoonweg niet te vinden” zei ik tegen hem.
“En dit dan” zei hij terwijl hij een stuk ijzerdraad omhoog hield. …. “Euh ” …. Stamelde ik, … “perfect”.
dinsdag 12 mei 2015
woensdag 29 april 2015
WAT WIL JE NOG MEER?
De term is net begonnen, we komen er net in, maar toch kunnen we niet voorkomen dat onze gedachten ook naar Nederland gaan. We moeten wel bezig met de “toekomst”. Dus dat hebben we gedaan en eerlijk gezegd vind ik dat best leuk alhoewel het soms ook wel aanvliegt als je ziet wat voor een (elektronische) papierwinkel je moet invullen om ook maar iets voor elkaar te krijgen.
Maar met een berg geduld kom je heel ver.
Zo zijn we bezig geweest met de scholing voor de kinderen. Heen en weer gemail, met de school maar ook met onze lieve vrienden (jaahaa, dat gaat over jullie Marieke, haha) en mede dankzij hun zijn de kinderen aangenomen op de school in Emmeloord. …………Ik bedoel niet dat onze kinderen nergens aangenomen zouden worden omdat het zulke moeilijke kids zijn en dat we nu door Marieke haar hulp het wel voor elkaar hebben gekregen, ik bedoel, … nou ja, u begrijpt toch wat ik bedoel, … toch.
Nou ja, da’s in ieder geval super. Een ander ding waar wij mee bezig zijn geweest is woonruimte. En alweer met hulp van lieve vrienden (en ja hoor het gaat weer over Marieke en Frits) lijkt het er sterk op dat we een prachtig huis kunnen gaan huren voor in ieder geval 2 jaar. Super, alhoewel er bij deze hulp ook eigen belang mee speelde bij Marieke en Frits. Zij wilden maar wat graag dat, lieve leuke en aardige mensen die wij zijn, dicht bij hen in de buurt kwamen wonen .
Maar ja wat is een huis zonder meubels zult u zeggen. Nou daar hebben de ouders van Thamar (rijkelijk) voor gezorgd. Echt geweldig.
School, huis met meubels, mmmmh vervoer zegt u? Voor gezorgd hoor! Uit een heel erg onverwachte hoek werd er een prachtige auto aangeboden. Niet onverwacht wat personen betreft, want deze mensen zijn zo (Thankx Mariette en Jobim) maar het onverwachte zit em in de plaats, ….. Kraggenburg of all places. Dat had u, en ik ook niet verwacht, …. Ik bedoel; hebben ze daar überhaupt wel auto’s of verharde wegen, moet je daar niet met een 4x4 heen (die hebben we net verkocht)
Super toch, ook een auto is geregeld.
Wat we gaan doen als we in Nederland terug zijn? Ook dat is al duidelijk. Afgelopen vrijdag zijn we, samen met onze collega die al in Nederland op het kantoor werkt, geaccepteerd als directeur van WEC Nederland. Een heel nieuwe taak, waar we veel zin in hebben. Rond April volgend jaar hopen we in die nieuwe functie te beginnen.
U ziet het, we worden goed verzorgd door de Heer, we komen niets te kort. We blijven wel bezig om ons voor te bereiden, maar er is al in geweldig veel voorzien en daar zijn we heel dankbaar voor.
Silvian en Thamar
Maar met een berg geduld kom je heel ver.
Zo zijn we bezig geweest met de scholing voor de kinderen. Heen en weer gemail, met de school maar ook met onze lieve vrienden (jaahaa, dat gaat over jullie Marieke, haha) en mede dankzij hun zijn de kinderen aangenomen op de school in Emmeloord. …………Ik bedoel niet dat onze kinderen nergens aangenomen zouden worden omdat het zulke moeilijke kids zijn en dat we nu door Marieke haar hulp het wel voor elkaar hebben gekregen, ik bedoel, … nou ja, u begrijpt toch wat ik bedoel, … toch.
Nou ja, da’s in ieder geval super. Een ander ding waar wij mee bezig zijn geweest is woonruimte. En alweer met hulp van lieve vrienden (en ja hoor het gaat weer over Marieke en Frits) lijkt het er sterk op dat we een prachtig huis kunnen gaan huren voor in ieder geval 2 jaar. Super, alhoewel er bij deze hulp ook eigen belang mee speelde bij Marieke en Frits. Zij wilden maar wat graag dat, lieve leuke en aardige mensen die wij zijn, dicht bij hen in de buurt kwamen wonen .
Maar ja wat is een huis zonder meubels zult u zeggen. Nou daar hebben de ouders van Thamar (rijkelijk) voor gezorgd. Echt geweldig.
School, huis met meubels, mmmmh vervoer zegt u? Voor gezorgd hoor! Uit een heel erg onverwachte hoek werd er een prachtige auto aangeboden. Niet onverwacht wat personen betreft, want deze mensen zijn zo (Thankx Mariette en Jobim) maar het onverwachte zit em in de plaats, ….. Kraggenburg of all places. Dat had u, en ik ook niet verwacht, …. Ik bedoel; hebben ze daar überhaupt wel auto’s of verharde wegen, moet je daar niet met een 4x4 heen (die hebben we net verkocht)
Super toch, ook een auto is geregeld.
Wat we gaan doen als we in Nederland terug zijn? Ook dat is al duidelijk. Afgelopen vrijdag zijn we, samen met onze collega die al in Nederland op het kantoor werkt, geaccepteerd als directeur van WEC Nederland. Een heel nieuwe taak, waar we veel zin in hebben. Rond April volgend jaar hopen we in die nieuwe functie te beginnen.
U ziet het, we worden goed verzorgd door de Heer, we komen niets te kort. We blijven wel bezig om ons voor te bereiden, maar er is al in geweldig veel voorzien en daar zijn we heel dankbaar voor.
Silvian en Thamar
woensdag 22 april 2015
Term 3, dag 1
Nou de eerste dag zit erop. En dat hebben we geweten. Het begon allemaal rustig; Om 9:00 hadden we een vergadering die werd gevolgd door een gebeds wandeling over de compound. Een mooie gewoonte die we aan elk begin van een nieuwe term doen.
Toen terug naar de dorm om de laatste zaken op orde te maken, en dan maar wachten op de komst van de jongens.
Druppelsgewijs kwamen ze binnen. De een vloog ons om de nek de ander leek wat meer afwezig bijbinnenkomst en weer een ander kwam bijna niet eens binnen maar was al gelijk buiten aan het spelen.
Maar met elke jongen koomen ook de ouders mee en daar maken we ook een praatje mee, tegelijkertijd komen andere ouders binnen van andere kinderen omdat Thamar de school verpleegkundige is. In de tussentijd vonden de jongens elkaar en renden en schreeuwden om ons heen, terwijl ouders die klaar waren bij ons met elkaar in gesprek gingen maar wat HARDER moesten praten omdat naast de herrie van de jongens ook nog muziek aanstond. Kortom er was wat je noemt een kakafonie aan geluiden. (Toch grappig he? Je leert dat woord op school en denkt gelijk, … welke PIEP gebruikt er nu ooit zo’n woord? Haha, nu ben ik dus zelf zo’n PIEP die dat woord gebruikt. (Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik gewoon een zin zocht waarin ik dat woord kon gebruiken, maar dat hoeft u niet te weten.)
Nu is het 21:15, de jongens liggen op bed (officiële bedtijd is 20:00) en wij liggen op apengapen.
Dag 1 is voorbij. Het begin van het einde (Term 3 is de laatste term) is begonnen. Having fun but also counting down. Holland here we come.
Toen terug naar de dorm om de laatste zaken op orde te maken, en dan maar wachten op de komst van de jongens.
Druppelsgewijs kwamen ze binnen. De een vloog ons om de nek de ander leek wat meer afwezig bijbinnenkomst en weer een ander kwam bijna niet eens binnen maar was al gelijk buiten aan het spelen.
Maar met elke jongen koomen ook de ouders mee en daar maken we ook een praatje mee, tegelijkertijd komen andere ouders binnen van andere kinderen omdat Thamar de school verpleegkundige is. In de tussentijd vonden de jongens elkaar en renden en schreeuwden om ons heen, terwijl ouders die klaar waren bij ons met elkaar in gesprek gingen maar wat HARDER moesten praten omdat naast de herrie van de jongens ook nog muziek aanstond. Kortom er was wat je noemt een kakafonie aan geluiden. (Toch grappig he? Je leert dat woord op school en denkt gelijk, … welke PIEP gebruikt er nu ooit zo’n woord? Haha, nu ben ik dus zelf zo’n PIEP die dat woord gebruikt. (Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik gewoon een zin zocht waarin ik dat woord kon gebruiken, maar dat hoeft u niet te weten.)
Nu is het 21:15, de jongens liggen op bed (officiële bedtijd is 20:00) en wij liggen op apengapen.
Dag 1 is voorbij. Het begin van het einde (Term 3 is de laatste term) is begonnen. Having fun but also counting down. Holland here we come.
donderdag 16 april 2015
Vakantieschema
Kort geleden schreef ik een stukje over een dag uit het leven van de Hamstra’s op de BCS. En de meesten van u zagen het drukke schema wel.
Hieronder nog een schema, ……. Het vakantieschema
8:00- 9:00 wakker worden, en bijbel lezen
9:00 9:30 ontbijten
9:30 - 12:30 niets doen, film kijken, zwemmen, niets doen, lezen
12:30 -13:00 lunch
13:00 – 18:00 niets doen, film kijken, zwemmen, niets doen, lezen
18:00 – 19:00 avondeten
19:00 -23:00 niets doen, film kijken, spelletjes, niets doen, lezen
Ook een druk schema hoor . We genieten zo enorm van dit niet drukke schema, vooral in de wetenschap dat in een paar dagen tijd “alles” weer begint.
Maar dan is het ook aftellen geblazen. Minder dan 3 maanden voordat we een nieuw avontuur aangaan, … in Nederland. We hebben er zin in.
Hieronder nog een schema, ……. Het vakantieschema
8:00- 9:00 wakker worden, en bijbel lezen
9:00 9:30 ontbijten
9:30 - 12:30 niets doen, film kijken, zwemmen, niets doen, lezen
12:30 -13:00 lunch
13:00 – 18:00 niets doen, film kijken, zwemmen, niets doen, lezen
18:00 – 19:00 avondeten
19:00 -23:00 niets doen, film kijken, spelletjes, niets doen, lezen
Ook een druk schema hoor . We genieten zo enorm van dit niet drukke schema, vooral in de wetenschap dat in een paar dagen tijd “alles” weer begint.
Maar dan is het ook aftellen geblazen. Minder dan 3 maanden voordat we een nieuw avontuur aangaan, … in Nederland. We hebben er zin in.
maandag 13 april 2015
Eagle Dorm
Onze dorm bestaat uit een grote woonruimte, 2 slaapkamervleugels en een appartement waar wij zelf wonen. “Onze” negen jongens in de leeftijd van 9-12 jaar, komen uit Zuid Korea, Brazilië en Nigeria, hun ouders werken voornamelijk in Senegal, The Gambia en Guinee Bissau.
De jongens zien hun ouders gemiddeld na elke 6 weken, en al die tijd zijn wij hun “vervangende” ouders en samen met de 2 dormhelpers ( Daniel uit Groot Brittannië en Ye Eun uit Zuid Korea) zijn we een groot gezin. En dat is een hele uitdaging; ze moeten op tijd opstaan, op tijd naar school of kerk, op gezette tijden kunnen ze computeren, de kamers moeten (een beetje) netjes blijven, helpen met huiswerk, etc. Met dit alles moet je niet vergeten dat ze dus uit allerlei verschillende landen en heel verschillende families wonen.
Een globaal overzicht van het leven op BCS:
6:20 Opstaan, bijbel lezen
6:45 wekken en jongens motiveren zich klaar te maken voor ontbijt, eerste wasmachine lading aanzetten (totaal 3 per dag)
7:25 Met z’n allen naar de dininghall om te ontbijten samen met de andere 2 dorms
7:45 Jongens helpen schooltas klaar te maken, kamer op te ruimen etc.
8:00 dagopening met de groep door dormhelper -of parent
8:25 school :Les geven, les voorbereiden of dormvergadering, nieuwsrapportje voor de ouders maken
12:25 – 14:20 Lunch en siesta: leiding geven aan tafel, siesta overzien en helpen huiswerk te maken, lessen voorbereiden
14:25 School: les geven, voorbereiden of vergadering
16:30 Kids in de dorm, overzicht houden. Ze mogen wat ‘snoepen’ van wat hun ouders voor lekkers hebben meegegeven. Om half zes moeten ze allemaal douchen. In die tijd ook nog tijd zien te maken voor onze eigen kinderen.
18:15 – 19:25 Avondeten en spelen overzien.
19:30 dagafsluiting door dormhelper -of parent.
20:00 – 20:30 Naar bed brengen.
Omdat wij de jongste kinderen hebben, zijn onze avonden wat langer. ’s Avonds hebben we tijd om dingen nog weer voor te bereiden of af te maken. Elke zaterdagavond organiseren we (het dorm team) een ‘late night’, een leuke activiteit voor de kinderen. Ook de rest van het weekend proberen we leuke dingen met de jongens te doen. Om de week moeten we of de kerkdienst organiseren of het eten koken op zondag, samen met onze ‘kring’. We eten alle maaltijden in de eetzaal, met zo’n 100 mensen. In het weekend hebben we ook een aantal maaltijden in de dorm.
De jongens zien hun ouders gemiddeld na elke 6 weken, en al die tijd zijn wij hun “vervangende” ouders en samen met de 2 dormhelpers ( Daniel uit Groot Brittannië en Ye Eun uit Zuid Korea) zijn we een groot gezin. En dat is een hele uitdaging; ze moeten op tijd opstaan, op tijd naar school of kerk, op gezette tijden kunnen ze computeren, de kamers moeten (een beetje) netjes blijven, helpen met huiswerk, etc. Met dit alles moet je niet vergeten dat ze dus uit allerlei verschillende landen en heel verschillende families wonen.
Een globaal overzicht van het leven op BCS:
6:20 Opstaan, bijbel lezen
6:45 wekken en jongens motiveren zich klaar te maken voor ontbijt, eerste wasmachine lading aanzetten (totaal 3 per dag)
7:25 Met z’n allen naar de dininghall om te ontbijten samen met de andere 2 dorms
7:45 Jongens helpen schooltas klaar te maken, kamer op te ruimen etc.
8:00 dagopening met de groep door dormhelper -of parent
8:25 school :Les geven, les voorbereiden of dormvergadering, nieuwsrapportje voor de ouders maken
12:25 – 14:20 Lunch en siesta: leiding geven aan tafel, siesta overzien en helpen huiswerk te maken, lessen voorbereiden
14:25 School: les geven, voorbereiden of vergadering
16:30 Kids in de dorm, overzicht houden. Ze mogen wat ‘snoepen’ van wat hun ouders voor lekkers hebben meegegeven. Om half zes moeten ze allemaal douchen. In die tijd ook nog tijd zien te maken voor onze eigen kinderen.
18:15 – 19:25 Avondeten en spelen overzien.
19:30 dagafsluiting door dormhelper -of parent.
20:00 – 20:30 Naar bed brengen.
Omdat wij de jongste kinderen hebben, zijn onze avonden wat langer. ’s Avonds hebben we tijd om dingen nog weer voor te bereiden of af te maken. Elke zaterdagavond organiseren we (het dorm team) een ‘late night’, een leuke activiteit voor de kinderen. Ook de rest van het weekend proberen we leuke dingen met de jongens te doen. Om de week moeten we of de kerkdienst organiseren of het eten koken op zondag, samen met onze ‘kring’. We eten alle maaltijden in de eetzaal, met zo’n 100 mensen. In het weekend hebben we ook een aantal maaltijden in de dorm.
donderdag 9 oktober 2014
BEDANKT VOOR HET LENEN VAN DE AUTO
Het is zomervakantie en de BCS, de internationale boardingsschool van WEC International is bijna verlaten. De leerlingen zijn naar hun ouders toe en veel van de staff is op verlof gegaan. Een beetje saai is dat wel maar het heeft ook zo z’n voordelen; we mogen een auto lenen. Aangezien onze eigen auto in The Gambia staat voor de verkoop zijn we ontzettend blij met dit aanbod en we nemen het dan ook met beide handen aan.
En wat er ook gebeurt in de loop van dit verhaal, …. We zijn er echt blij mee hoor. Met de Renault uit de vorige eeuw.
Voordat onze collega’s op verlof gingen kregen we nog een korte uitleg waar we al aandachtig naar moesten luisteren. Voor deze auto bleken er 3 sleutels nodig te zijn wilden we kunnen gaan rijden en ook nog benzine tanken. Daarnaast moesten we een beetje “wiggelen” met de sleutel om de central locking te laten werken. Ach ja na 5 jaar Afrika weet je een beetje hoe de zaken werken alhoewel we dit niet zo snel verwachten bij een “blanke” auto.
Al op een van de eerste ritten bleek dat de auto eigenzinnig is als het aankomt op starten. De eerste keer starten gaat prima, maar als je dan ergens stopt en vervolgens verder wilt moet je maar hopen dat de auto in een goede bui is. Daarnaast bleek dat de central locking wat meer nodig heeft dan een beetje “wiggelen”. He komt er nu op neer dat de central locking alleen werkt op mijn eigen deur ……..
Het dashboard is ook prachtig, een aantal knoppen werkt niet meer zoals het hoort, sterker nog ik ben bang dat als ik ze gebruik ze eraf zullen vallen. En de snelheidsmeter geeft meer een ongeveer aan dan een exacte snelheid. Als ik rijd dan geeft de teller bijv aan 40-50, ….40-50, 40-50. Ach dan zit het wel goed.
Het trillende stuur en de hier-moet-ik-wel-hard-op-trappen remmen noem ik hier verder niet.
Wat wel het meest vervelendste is, is de ruiten wissers. Al weken wacht heel Senegal (In The Gambia regent het al langere tijd) op regen, wij ook. Na een bijna droge periode van een jaar zien we er echt naar uit.
Vandaag eindelijk besloten om er even op uit te gaan en jawel hoor we zijn op weg, “ver” van huis en het begint te regenen. Maar wat ik ook doe de wissers willen niet in beweging komen. Na wat gemompel, okee gemopper toch maar besloten verder te rijden, wel richting huis, maar na 100 meter alweer gestopt want het ging echt niet. We zagen ons uitstapje al in het water vallen (hahaha) toen ineens de wissers besloten het zelf te gaan doen. Alleen op de snelste stand weliswaar maar toch, wij klaagden niet.
Hoe dankbaar we ook zijn, en dat zijn we echt want we zijn zoveel meer mobiel, het doet ons “pijn aan ons hart” te weten dat er een heel goede auto in The Gambia staat te staan.
We gaan nog weer op zoek naar mogelijkheden of onmogelijkheden om onze auto in Senegal te krijgen.
Maar misschien zullen we tot de conclusie komen dat het niet mogelijk is,
dan zullen we zeggen; Cést la vie.
En wat er ook gebeurt in de loop van dit verhaal, …. We zijn er echt blij mee hoor. Met de Renault uit de vorige eeuw.
Voordat onze collega’s op verlof gingen kregen we nog een korte uitleg waar we al aandachtig naar moesten luisteren. Voor deze auto bleken er 3 sleutels nodig te zijn wilden we kunnen gaan rijden en ook nog benzine tanken. Daarnaast moesten we een beetje “wiggelen” met de sleutel om de central locking te laten werken. Ach ja na 5 jaar Afrika weet je een beetje hoe de zaken werken alhoewel we dit niet zo snel verwachten bij een “blanke” auto.
Al op een van de eerste ritten bleek dat de auto eigenzinnig is als het aankomt op starten. De eerste keer starten gaat prima, maar als je dan ergens stopt en vervolgens verder wilt moet je maar hopen dat de auto in een goede bui is. Daarnaast bleek dat de central locking wat meer nodig heeft dan een beetje “wiggelen”. He komt er nu op neer dat de central locking alleen werkt op mijn eigen deur ……..
Het dashboard is ook prachtig, een aantal knoppen werkt niet meer zoals het hoort, sterker nog ik ben bang dat als ik ze gebruik ze eraf zullen vallen. En de snelheidsmeter geeft meer een ongeveer aan dan een exacte snelheid. Als ik rijd dan geeft de teller bijv aan 40-50, ….40-50, 40-50. Ach dan zit het wel goed.
Het trillende stuur en de hier-moet-ik-wel-hard-op-trappen remmen noem ik hier verder niet.
Wat wel het meest vervelendste is, is de ruiten wissers. Al weken wacht heel Senegal (In The Gambia regent het al langere tijd) op regen, wij ook. Na een bijna droge periode van een jaar zien we er echt naar uit.
Vandaag eindelijk besloten om er even op uit te gaan en jawel hoor we zijn op weg, “ver” van huis en het begint te regenen. Maar wat ik ook doe de wissers willen niet in beweging komen. Na wat gemompel, okee gemopper toch maar besloten verder te rijden, wel richting huis, maar na 100 meter alweer gestopt want het ging echt niet. We zagen ons uitstapje al in het water vallen (hahaha) toen ineens de wissers besloten het zelf te gaan doen. Alleen op de snelste stand weliswaar maar toch, wij klaagden niet.
Hoe dankbaar we ook zijn, en dat zijn we echt want we zijn zoveel meer mobiel, het doet ons “pijn aan ons hart” te weten dat er een heel goede auto in The Gambia staat te staan.
We gaan nog weer op zoek naar mogelijkheden of onmogelijkheden om onze auto in Senegal te krijgen.
Maar misschien zullen we tot de conclusie komen dat het niet mogelijk is,
dan zullen we zeggen; Cést la vie.
zondag 15 juni 2014
PAK DIE DOOS MAAR WEER UIT, ….. EUH IN
Eindelijk was het zover. De verhuizing. Nou ja eigenlijk waren we al verhuisd, want elke keer als we naar de BCS gingen met de auto om de kinderen te bezoeken dan namen we zoveel mogelijke spullen mee. Dus de laatste weken van onze tijd in The Gambia leefden we al vanuit de koffers.
Na de korte vliegreis (25 minuten) waren veilig met het vliegtuig aangekomen in Dakar, hadden onze laatste spulletjes in de koffers weten te passen, en werden van Dakar opgehaald door een ander Nederlanders echtpaar die ook dormparents zijn op de BCS.
Aangekomen op de BCS gingen we eerst naar een tijdelijke woning. Een appartementje waar we bijna 2 weken zouden wonen omdat de dormparents van “Eagle” nog niet weg waren en nog in hun huisje woonden.
Ach en dat was ook geen probleem. We waren immers bij de kinderen, dan maakt de rest niet zoveel uit. Dus die 2 weken leefden we ook weer uit onze koffers. Eindelijk was het dan zover en konden we vrijdagmiddag ons “nieuwe” huisje betrekken. Dat vonden we heerlijk en we gingen fanatiek aan het werk; schuiven met de meubels en de dozen uitpakken. Dat ging best voortvarend. Dat ging zo het weekend door, totdat iemand van de staff zei dat het huis eigenlijk wel een verfje had kunnen gebruiken. Tja, waren we het wel mee eens, maar ach na 5 jaar Afrika is het al gauw goed. Maar meerdere mensen maakten er een opmerking over, en jawel hoor we gingen ermee akkoord om het huisje te laten verven. Dus die maandagavond en dinsdagochtend zijn wij (okee vooral ik, Silvian) weer “terug gaan” verhuizen, en meer nog want ook de gordijn roedes en dergelijke gingen er nu af. Het was zweten geblazen maat uiteindelijk was het huis weer leeg. Leger dan toen we er in kwamen. Het andere huisje was alweer bezet, en dus stonden al onze spullen in de algemene (grote) woonkamer, inclusief het matras. Dat haalden we de eerste avonden op legden dat dan in de woonkamer (zonder gordijnen) om het vervolgens ochtend weer terug te zetten. Zaterdagochtend was het dan eindelijk allemaal klaar en konden we er eindelijk echt in trekken. U snapt dat het tot nu toe nog niet echt relaxen was tijdens onze vrije dagen (wel leuk hoor).
En nu? Nu is ons huis gezellig Hollands.
Na de korte vliegreis (25 minuten) waren veilig met het vliegtuig aangekomen in Dakar, hadden onze laatste spulletjes in de koffers weten te passen, en werden van Dakar opgehaald door een ander Nederlanders echtpaar die ook dormparents zijn op de BCS.
Aangekomen op de BCS gingen we eerst naar een tijdelijke woning. Een appartementje waar we bijna 2 weken zouden wonen omdat de dormparents van “Eagle” nog niet weg waren en nog in hun huisje woonden.
Ach en dat was ook geen probleem. We waren immers bij de kinderen, dan maakt de rest niet zoveel uit. Dus die 2 weken leefden we ook weer uit onze koffers. Eindelijk was het dan zover en konden we vrijdagmiddag ons “nieuwe” huisje betrekken. Dat vonden we heerlijk en we gingen fanatiek aan het werk; schuiven met de meubels en de dozen uitpakken. Dat ging best voortvarend. Dat ging zo het weekend door, totdat iemand van de staff zei dat het huis eigenlijk wel een verfje had kunnen gebruiken. Tja, waren we het wel mee eens, maar ach na 5 jaar Afrika is het al gauw goed. Maar meerdere mensen maakten er een opmerking over, en jawel hoor we gingen ermee akkoord om het huisje te laten verven. Dus die maandagavond en dinsdagochtend zijn wij (okee vooral ik, Silvian) weer “terug gaan” verhuizen, en meer nog want ook de gordijn roedes en dergelijke gingen er nu af. Het was zweten geblazen maat uiteindelijk was het huis weer leeg. Leger dan toen we er in kwamen. Het andere huisje was alweer bezet, en dus stonden al onze spullen in de algemene (grote) woonkamer, inclusief het matras. Dat haalden we de eerste avonden op legden dat dan in de woonkamer (zonder gordijnen) om het vervolgens ochtend weer terug te zetten. Zaterdagochtend was het dan eindelijk allemaal klaar en konden we er eindelijk echt in trekken. U snapt dat het tot nu toe nog niet echt relaxen was tijdens onze vrije dagen (wel leuk hoor).
En nu? Nu is ons huis gezellig Hollands.
Abonneren op:
Posts (Atom)
