Na 3 weken met de kinderen thuis te hebben doorgebracht was het zover dat we ze terug zouden brengen. Een gedenkwaardige reis want dat zou de laatste autorit zijn. Daarna zou de auto in The Gambia blijven voor de verkoop, en Thamar en ik zouden met het vliegtuig gaan.
We waren al helemaal aan het aftellen; Ha, nog maar 2 keer met de-steeds-weer-met-water-vollopende-veerboot over de rivier, nog maar 2 keer de grens passeren, nog maar 2 keer dat rotstuk dat weg heet maar het eigenlijk niet is omdat de weg gewoon weg is. En de laatste rit betekende ook dat we de auto zo vol mogelijk hadden bepakt vanwege onze op handen zijnde verhuizing naar de school in Senegal.
Maar dat ging dus anders.
Na een vlotte rit kwamen we aan bij de ferry. We moesten een half uurtje op de boot wachten maar daarna konden we snel verder naar de grens. Op de ferry waren we al gewaarschuwd dat de grens dicht was. Nou was dat al langer zo voor het commerciële verkeer, dus we maakten ons geen zorgen.
Totdat we bij de grens kwamen. De slagbomen waren dicht. Zowel aan de Gambiaanse kant als aan de Senegalese kant. Er was bijna geen auto te bekennen. We zijn uitgestapt en hebben aan beide kanten gepraat als “Brugman”. Maar aangezien ze “Brugman” niet kennen hier leverde dat dus niets op.
Daar stonden we dan, wij , de kids, alle bagage. Ook 2 andere ouders stonden er hetzelfde voor (behalve die baggage dan, zij verhuisden niet). We hadden sterk de neiging naar huis terug te keren. Maar besloten dan maar als groep verder te gaan met het “openbaar vervoer” (en de aanhalingstekens kunnen niet groot genoeg zijn). Maar ja, dan zouden er 3 mooie auto’s bij de grens staan vol (zeker die van ons) met spullen. Mmmmmh geen goed idee. Dus uiteindelijk maar besloten dat van elke auto een ouder terug zou gaan met de auto. De andere ouder zou dan met hun kinderen naar de school af reizen.
Zo gezegd, niet zomaar gedaan.
Spullen werden op een paardenwagen geladen, want er mochten immers geen auto Senegal in. Dus de paardenwagen met alle spullen ging in optocht (4 volwassenen en 7 kinderen liepen erachteraan) naar de Senegalese grens. Pas daar konden ze in een bussie (heb er geen ander woord voor) stappen.
Met (bijna) tranen in de ogen heb ik daar afscheid genomen van de kids. Die (prijs de Heer) samen met Thamar veilig aankwamen ( 3 uur later en veel meer vermoeiend dan normaal) op de school.
Afrika, Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaarrrrrrrrrrrrggggggggggghhhhhhhhhh, af en toe ……………
woensdag 23 april 2014
zaterdag 29 maart 2014
Autoloze zondag, ….maandag, dinsdag ….. en woensdag
Nog maar een weekje en dan zouden we naar Senegal gaan om eindelijk de kinderen weer te zien en op te halen om samen 3 weken thuis door te brengen. Nou ja, “thuis” is een relatief begrip, want het huis in Gambia is niet het thuis van de kinderen, dat is Senegal. Nou ja we kunnen straks in ieder geval weer 3 weken bij elkaar zijn.
Maar een tijdje terug toen we voor een kort bezoek naar Senegal gingen wilden we voor de grensovergang nog even de tank vullen. Maar aangekomen bij “ons” tankstation kregen we te horen dat er geen diesel te krijgen was. De enige die hopelijk nog wat had zat aan de andere kant van het dorp. Dat hebben we gedaan en gelukkig had hij nog genoeg.
Dus geen probleem en er ook nier meer verder aan gedacht. De week daarop vertelde Thamar na een dag in Kombo te zijn geweest dat ze maar voor een bepaald bedrag mocht tanken bij het tankstation.
Dat maakte alles wel een beetje spannender omdat we vrij snel daarna dus naar Senegal zouden gaan en er zat niet genoeg meer in de tank om Senegal te halen.
De week erop hoorden we zelfs het bericht dat er in het hele land geen diesel te verkrijgen was. Nou zijn er wel vaker geruchten maar deze werden bevestigd doordat we merkten dat de weg die voor ons huis langs gaat opvallend leeg was de daaropvolgende dagen. Wat als voordeel ons wel een goede nachtrust opleverde!
Gelukkig duurde dit maar een aantal dagen en op de dag dat we hoorden dat er weer diesel te verkrijgen was zagen we ook dat weer bevestigd door de toename van de auto’s. (doeii nachtrust). En nu is er gelukkig weer diesel en staan we op het punt naar Senegal af te reizen. We zien er naar uit om de kinderen weer in de armen te kunnen sluiten.
Over een week of 5 hoeven we ons over Gambiaanse diesel helemaal geen zorgen meer te maken. Dan hopen we te verhuizen naar Senegal en zullen we de Senegalese diesel in de gaten moeten houden. Alhoewel dat ook weer relatief is aangezien we de auto zullen moeten verkopen vanwege de zeer hoge invoerkosten.
Nu eerst naar Senegal, ……………..
Maar een tijdje terug toen we voor een kort bezoek naar Senegal gingen wilden we voor de grensovergang nog even de tank vullen. Maar aangekomen bij “ons” tankstation kregen we te horen dat er geen diesel te krijgen was. De enige die hopelijk nog wat had zat aan de andere kant van het dorp. Dat hebben we gedaan en gelukkig had hij nog genoeg.
Dus geen probleem en er ook nier meer verder aan gedacht. De week daarop vertelde Thamar na een dag in Kombo te zijn geweest dat ze maar voor een bepaald bedrag mocht tanken bij het tankstation.
Dat maakte alles wel een beetje spannender omdat we vrij snel daarna dus naar Senegal zouden gaan en er zat niet genoeg meer in de tank om Senegal te halen.
De week erop hoorden we zelfs het bericht dat er in het hele land geen diesel te verkrijgen was. Nou zijn er wel vaker geruchten maar deze werden bevestigd doordat we merkten dat de weg die voor ons huis langs gaat opvallend leeg was de daaropvolgende dagen. Wat als voordeel ons wel een goede nachtrust opleverde!
Gelukkig duurde dit maar een aantal dagen en op de dag dat we hoorden dat er weer diesel te verkrijgen was zagen we ook dat weer bevestigd door de toename van de auto’s. (doeii nachtrust). En nu is er gelukkig weer diesel en staan we op het punt naar Senegal af te reizen. We zien er naar uit om de kinderen weer in de armen te kunnen sluiten.
Over een week of 5 hoeven we ons over Gambiaanse diesel helemaal geen zorgen meer te maken. Dan hopen we te verhuizen naar Senegal en zullen we de Senegalese diesel in de gaten moeten houden. Alhoewel dat ook weer relatief is aangezien we de auto zullen moeten verkopen vanwege de zeer hoge invoerkosten.
Nu eerst naar Senegal, ……………..
dinsdag 18 maart 2014
Criminele bende
Eindelijk was het weer tijd om naar de kinderen te gaan. Na 6 weken alleen maar telefonische met elkaar gesproken te hebben zagen we er allemaal naar uit om elkaar weer te zien. Dat we daarvoor een lange en bijna 8 uur vermoeiende reis moeten ondernemen nemen we op de koop toe. Vrienden van ons wilden graag dat we samen met onze auto zouden reizen. Die van hen werd gerepareerd en bovendien scheelt het in de kosten. We pakten de auto vol, en met vol bedoel ik ook vol want we hopen in mei te gaan verhuizen, en aangezien men geen verhuis service kent hier wilden we alvast spullen meenemen.
Al met al ging het weer mooi georganiseerd. Daar houden Thamar en ik wel van. En zo vertrokken we vroeg in de ochtend (6:45) richting Senegal, richting de school. Met de auto (die we helaas weer zullen moeten verkopen als we definitief naar Senegal verhuizen)schot het lekker op. Ook bij de veeboot (nee er is geen brug om de Gambia rivier over te steken) ging het snel vanwege een conflict tussen Senegal en The Gambia dat ervoor zorgt dat er geen Senegalees vrachtverkeer de ferry over gaat. Ook de grens ging soepel, en de enige top die nu nog verplicht gemakt moest worden was bij Kaolack. Daar moeten we stoppen om een stempel te halen die bewijst dat we ons hebben ingeschreven bij de grens. Deze plaats ligt op meer dan 2 uur rijden van de grens en als je een andere route neemt hoef je geen stempel et halen dus het nut ervan ontgaat ons volledig. Maar dat is wel vaker het geval en dus doe je gewoon wat moet.
Daniel (onze goede Nederlandse vriend) ging met de papieren naar binnen om “even” de stempel te halen. 2 Minuten meer tijd i=neemt het normaal niet. Maar al snel kwam hij weer naar buiten met een douanier op de hielen.
Hij wilde graag de auto zien. En toen hij de volgepakte auto zag moest de achterdeur open en vervolgens wilden hij de inhoud van de dozen zien en dan vooral degene die onderop lagen. Mijn verbazing groeide, dit was al die keren nog nooit gebeurd. Ik wilde verder en was verontwaardigd en in mijn beste Frans probeerde ik duidelijk te maken dat ik dit nog nooit meegemaakt had. Maar verder dan een schaapachtig “jamais” kwam ik door de emoties niet. Nederlands, Engels, Frans en Jola, .. het liep allemaal door elkaar heen.
Een andere doos ging open. Eentje waar we kookspullen hadden meegenomen (het is elke keer weer een hele verhuizing als we met de kinderen ergens in Senegal moeten overnachten), en in die doos zat ook Curry. En ja hoor, die werd ook opengedraaid door de enthousiaste douanier en ze proefden er zelfs van om vervolgens nog niet te weten wat het was.
Gekalmeerd door Thamar liet ik het allemaal maar gebeuren, ook toen ze het spel “kolonisten” openden om te zien of daar weet ik veel wat te vinden was, ….. Na een half uur konden we onze weg weer vervolgen. .. Eindelijk op weg naar de kids.
Al met al ging het weer mooi georganiseerd. Daar houden Thamar en ik wel van. En zo vertrokken we vroeg in de ochtend (6:45) richting Senegal, richting de school. Met de auto (die we helaas weer zullen moeten verkopen als we definitief naar Senegal verhuizen)schot het lekker op. Ook bij de veeboot (nee er is geen brug om de Gambia rivier over te steken) ging het snel vanwege een conflict tussen Senegal en The Gambia dat ervoor zorgt dat er geen Senegalees vrachtverkeer de ferry over gaat. Ook de grens ging soepel, en de enige top die nu nog verplicht gemakt moest worden was bij Kaolack. Daar moeten we stoppen om een stempel te halen die bewijst dat we ons hebben ingeschreven bij de grens. Deze plaats ligt op meer dan 2 uur rijden van de grens en als je een andere route neemt hoef je geen stempel et halen dus het nut ervan ontgaat ons volledig. Maar dat is wel vaker het geval en dus doe je gewoon wat moet.
Daniel (onze goede Nederlandse vriend) ging met de papieren naar binnen om “even” de stempel te halen. 2 Minuten meer tijd i=neemt het normaal niet. Maar al snel kwam hij weer naar buiten met een douanier op de hielen.
Hij wilde graag de auto zien. En toen hij de volgepakte auto zag moest de achterdeur open en vervolgens wilden hij de inhoud van de dozen zien en dan vooral degene die onderop lagen. Mijn verbazing groeide, dit was al die keren nog nooit gebeurd. Ik wilde verder en was verontwaardigd en in mijn beste Frans probeerde ik duidelijk te maken dat ik dit nog nooit meegemaakt had. Maar verder dan een schaapachtig “jamais” kwam ik door de emoties niet. Nederlands, Engels, Frans en Jola, .. het liep allemaal door elkaar heen.
Een andere doos ging open. Eentje waar we kookspullen hadden meegenomen (het is elke keer weer een hele verhuizing als we met de kinderen ergens in Senegal moeten overnachten), en in die doos zat ook Curry. En ja hoor, die werd ook opengedraaid door de enthousiaste douanier en ze proefden er zelfs van om vervolgens nog niet te weten wat het was.
Gekalmeerd door Thamar liet ik het allemaal maar gebeuren, ook toen ze het spel “kolonisten” openden om te zien of daar weet ik veel wat te vinden was, ….. Na een half uur konden we onze weg weer vervolgen. .. Eindelijk op weg naar de kids.
vrijdag 21 februari 2014
Van de ratten besnuffeld
“Echt, ik zag em daar naar binnen gaan toen die van ons dak afsprong”. Ik had het tegen de tuinman over de hagedis van 1 meter lang die over het dak liep, met veel kabaal, het is namelijk een golfplaten dak, zich vervolgens van het dak liet vallen en daarna in het beendikke gat verdween. Nou ja om helemaal eerlijk te zijn heb ik em niet in dat gat zien verdwijnen, maar ik zag wel dat ie in de tuin belandde en wegrende. Toen ik em vervolgens achterna ging en dit gat vond telde ik 1 en 1 bijelkaar op en dat was 2, …. Was mij toch geleerd op school??????
Ik liet het voorval voor wat het was en dacht er niet meer aan, maar de volgende dag kwam een medewerker van het onderhoudsteam naar mij toe met een grote kooi. Dat bleek een rattenval te zijn maar voor de gelegenheid was die omgedoopt tot “grote hagedissen val”. De onderhoudsmand wilde wel eens iets anders op zijn menu hebben staan dan rijst met vis en hij wilde de val graag plaatsen zodat ze misschien morgen een feestmaal zouden hebben. Dat vonden wij wel goed. De val stond, het werd donker en al heel snel hoorden we de val dichtklappen. (Even voor de mensen van de Partij van/voor de Dieren; dit is een diervriendelijke val, het dier leeft, zit alleen gevangen, ………. in afwachting van zijn executie).
Ik scheen met mijn Fenix LD20® torch op de kooi en kreeg dankzij het heldere licht een goed blik op de …………………… rat. Toch een rat, de tuinman had het al gezegd. De rat was maatje huiskat, best groot dus.
Het was voor de onderhoudsman geen tegenslag want een rat is namelijk ook lekker om op te eten.
De volgende avond kwam hij weer om de val te zetten omdat hij dacht dat ik dat gevraagd had. Dit was een gevalletje miscommunicatie.
Maar alweer zat er die avond een grote rat in, en de avond erop weer, en die avond erop weer, en weer. Tot 6 keer toe werd er een grote rat gevangen, tot grote vreugde van de onderhoudsman. Die heeft heerlijk gegeten.
Eergisteren kwam hij nog eens na 2 weken, zette de val neer maar 2 dagen gebeurde er niets. Hij wilde toen zijn val maar weer ophalen, maar jawel hoor de volgende morgen rat nummer 7 zat gevangen.
Nu maar hopen dat er geen wezen zijn achtergebleven.
Op de foto ziet u van de 7 de kleinste rat.
Ik liet het voorval voor wat het was en dacht er niet meer aan, maar de volgende dag kwam een medewerker van het onderhoudsteam naar mij toe met een grote kooi. Dat bleek een rattenval te zijn maar voor de gelegenheid was die omgedoopt tot “grote hagedissen val”. De onderhoudsmand wilde wel eens iets anders op zijn menu hebben staan dan rijst met vis en hij wilde de val graag plaatsen zodat ze misschien morgen een feestmaal zouden hebben. Dat vonden wij wel goed. De val stond, het werd donker en al heel snel hoorden we de val dichtklappen. (Even voor de mensen van de Partij van/voor de Dieren; dit is een diervriendelijke val, het dier leeft, zit alleen gevangen, ………. in afwachting van zijn executie).
Ik scheen met mijn Fenix LD20® torch op de kooi en kreeg dankzij het heldere licht een goed blik op de …………………… rat. Toch een rat, de tuinman had het al gezegd. De rat was maatje huiskat, best groot dus.
Het was voor de onderhoudsman geen tegenslag want een rat is namelijk ook lekker om op te eten.
De volgende avond kwam hij weer om de val te zetten omdat hij dacht dat ik dat gevraagd had. Dit was een gevalletje miscommunicatie.
Maar alweer zat er die avond een grote rat in, en de avond erop weer, en die avond erop weer, en weer. Tot 6 keer toe werd er een grote rat gevangen, tot grote vreugde van de onderhoudsman. Die heeft heerlijk gegeten.
Eergisteren kwam hij nog eens na 2 weken, zette de val neer maar 2 dagen gebeurde er niets. Hij wilde toen zijn val maar weer ophalen, maar jawel hoor de volgende morgen rat nummer 7 zat gevangen.
Nu maar hopen dat er geen wezen zijn achtergebleven.
Op de foto ziet u van de 7 de kleinste rat.
woensdag 18 december 2013
Ook hier is het winter
Dit mag een gekke titel lijken, maar het is toch echt waar. Oke, we noemen het het koude seizoen. Wij zijn Nederlander dus wij zeggen dat het winter is; De temperatuur is gekelderd tot soms wel onder de 30 graden, en zeker ’s nachts is het afzien als het kwik zelfs onder de 20 graden komt. Pyama’s of T shirts gaan weer aan (die zijn echt te heet in de .. zomer), extra lakens worden op bed gelegd en zelfs een fleece deken ontbreekt niet. En als het echt koud is kruioen we lekker behaaglijk tegen elkaar aan. Zeg nu zelf dat doe je toch alleen als het winter is.
Daarnaast lijkt het soms alsof het hier gesneeuwd heeft. We houden onszelf graag voor de gek, maar hier trappen zelfs wij niet in; Het is dan nacht en er is geen andere verlichting dan de volle maan. Het lijkt dan net of er een laagje sneeuw ligt. Echt prachtig.
En het is ook nog eens vroeg donker hier, …. In alle eerlijkheid, dat is het hier altijd. Om en nabij 7 uur is het gewoon donker. Om 18:45 is er nog licht, 15 minuten later, is het aarde donker. Zeker als de maan er niet is, en zeker nu de straat verlichting, die we met gejubel hebben “binnengehaald” toen het kwam, het al maanden niet meer doet. We waren er al bang voor, dat toen de bliksem insloeg in een van de straatlantaarns, het gedaan was met de verlichting. En nu na maanden doen veel straatlantaarns het weer, alleen voor ons huis dus niet.
Vanavond gaan we maar weer een vuurtje stoken buiten in de tuin. Het is een verkleinde versie van het paasvuur, want we hebben heel veel geknipt groen. Dat moet dus verbrand worden. De jongens hebben dan weer een gezellige avond.
En de brandweer? Die zegt er niets van hier, ……….. want die hebben we hier in het dorp niet.
Lieve mensen allemaal een hel fijne en gezegende Kerst en geniet van oud en nieuw (dat gaan we hier ook doen met die ene vuurpijl die hier misschien afgeschoten gaat worden)
Daarnaast lijkt het soms alsof het hier gesneeuwd heeft. We houden onszelf graag voor de gek, maar hier trappen zelfs wij niet in; Het is dan nacht en er is geen andere verlichting dan de volle maan. Het lijkt dan net of er een laagje sneeuw ligt. Echt prachtig.
En het is ook nog eens vroeg donker hier, …. In alle eerlijkheid, dat is het hier altijd. Om en nabij 7 uur is het gewoon donker. Om 18:45 is er nog licht, 15 minuten later, is het aarde donker. Zeker als de maan er niet is, en zeker nu de straat verlichting, die we met gejubel hebben “binnengehaald” toen het kwam, het al maanden niet meer doet. We waren er al bang voor, dat toen de bliksem insloeg in een van de straatlantaarns, het gedaan was met de verlichting. En nu na maanden doen veel straatlantaarns het weer, alleen voor ons huis dus niet.
Vanavond gaan we maar weer een vuurtje stoken buiten in de tuin. Het is een verkleinde versie van het paasvuur, want we hebben heel veel geknipt groen. Dat moet dus verbrand worden. De jongens hebben dan weer een gezellige avond.
En de brandweer? Die zegt er niets van hier, ……….. want die hebben we hier in het dorp niet.
Lieve mensen allemaal een hel fijne en gezegende Kerst en geniet van oud en nieuw (dat gaan we hier ook doen met die ene vuurpijl die hier misschien afgeschoten gaat worden)
maandag 9 december 2013
BCS here we come
Eigenlijk moeten we nog iets toevoegen aan die titel, want we gaan wel vaker naar de BCS. De internationale school waar onze kinderen wonen en scholen. Gemiddeld elke 6 weken gaan we er naar toe, kunnen we zeggen; BCS here we come. En omdat het best moeilijk is om papa en mama 6 weken niet te zien (of; het is best moeilijk om je kinderen 6 weken niet te zien) proberen we tegenwoordig elke 3 weken te gaan. Een vermoeiende reis die ons over The Gambia River voert in oude, hele oude veerboten, die ons over de grens naar Senegal voert waarbij aan beide zeiden zoveel papierwerk gedaan wordt dat Sanoma, Misset of elk andere drukkerij er een fabriek naast zou kunnen bouwen die alleen de grensovergang van boeken en schriften zou voorzien.
De reis voert ons door de prachtige landschappen van The Gambia en Senegal, want wat is het hier mooi.
Dat mooie landschap wordt af en toe ruw verstoord als we met ons hoofd tegen het dak van de auto stuiteren vanwege ietwat achterstallig onderhoud aan de weg voor enige tientallen kilometers.(Gambia is bijna klaahaar, …. Nog 6 km slechte weg, they are on it)
Eindelijk na meer dan 7 uur reizen over 325 km kunnen we dan eindelijk zeggen; BCS HERE WE ARE.
Dit keer is het anders. Een aantal weken geleden hadden we namelijk besloten dat we graag als gezin weer samen wilden zijn en dat konden we eigenlijk alleen maar doen door te solliciteren op een functie op BCS. Dat hebben we gedaan.
We zagen ernaar uit om op de BCS te gaan werken, maar we hoorden dat er ook een ander echtpaar zich had aangemeld met dezelfde kwaliteiten. Dus we zagen onze kansen slinken. Zeker omdat zij zich eerder hadden aangemeld.
Maar goed. We hebben ervoor gebeden en gezegd; Hoe het gaat zo gaat het! Daarna hebben we het gewoon en in alle rus afgewacht tot die ene mail waarin ze ons vertelden dat we zijn aangenomen voor het volgende schooljaar (2014-2015). We sprongen een gat in de lucht, en zelfs onze kinderen die in het prille begin fel tegen het idee alleen al waren dat papa en mama naar de BCS zouden komen, waren heel erg blij. Het vooruitzicht dat we straks als gezin weer bij elkaar zijn maakt ons erg blij en dankbaar.
BCS HERE WE COME, ……. FOR AT LEAST A YEAR
De reis voert ons door de prachtige landschappen van The Gambia en Senegal, want wat is het hier mooi.
Dat mooie landschap wordt af en toe ruw verstoord als we met ons hoofd tegen het dak van de auto stuiteren vanwege ietwat achterstallig onderhoud aan de weg voor enige tientallen kilometers.(Gambia is bijna klaahaar, …. Nog 6 km slechte weg, they are on it)
Eindelijk na meer dan 7 uur reizen over 325 km kunnen we dan eindelijk zeggen; BCS HERE WE ARE.
Dit keer is het anders. Een aantal weken geleden hadden we namelijk besloten dat we graag als gezin weer samen wilden zijn en dat konden we eigenlijk alleen maar doen door te solliciteren op een functie op BCS. Dat hebben we gedaan.
We zagen ernaar uit om op de BCS te gaan werken, maar we hoorden dat er ook een ander echtpaar zich had aangemeld met dezelfde kwaliteiten. Dus we zagen onze kansen slinken. Zeker omdat zij zich eerder hadden aangemeld.
Maar goed. We hebben ervoor gebeden en gezegd; Hoe het gaat zo gaat het! Daarna hebben we het gewoon en in alle rus afgewacht tot die ene mail waarin ze ons vertelden dat we zijn aangenomen voor het volgende schooljaar (2014-2015). We sprongen een gat in de lucht, en zelfs onze kinderen die in het prille begin fel tegen het idee alleen al waren dat papa en mama naar de BCS zouden komen, waren heel erg blij. Het vooruitzicht dat we straks als gezin weer bij elkaar zijn maakt ons erg blij en dankbaar.
BCS HERE WE COME, ……. FOR AT LEAST A YEAR
maandag 2 december 2013
WEC international 100 jaar
Al in het begin van dit jaar hadden we een groot feest in Combo gevierd omdat WEC 100 jaar bestaat. In 1913 richtte C.T. Studd de WEC op (Nou ja in werkelijkheid is het iets ingewikkelder maar daar ga ik u niet mee vermoeien. Waar ik u wel mee wil vermoeien is het feest dat we hier in Sibanor zelf hielden. We wilden graag ook voor de mensen waar we zo nauw mee leven en werken een feest organiseren ter ere van dat 100 jarige bestaan.
Het zou niet zo een groot feest worden als we al hadden gehad in de hoofdstad, dit zou kleiner worden. Maar ja het moest nog wel even georganiseerd worden. Samen met een collega durfde ik het wel aan, zeker toen er nog een 3e bij kwam vond ik het wel goed. Het werd immers toch geen groot feest.
Na verloop van tijd kreeg de staff van het ziekenhuis door dat we een feest gingen houden, en als Gambianen horen van een feest zijn ze er als de kippen bij. Feesten daar houden ze echt van, en dat kan ik me goed voor stellen aangezien het een van de weinige “uitspattingen” is die er überhaupt is hier in Sibanor.
Ze wilden heel graag meehelpen met organiseren en dat kwam ons wel goed uit. Zij weten veel beter wat cultureel goed is en wat niet. Dus werden ze uitgenodigd me te organiseren. Langzaam maar zeker zagen we de organisatie uit onze handen glippen. Toch waren we daar niet echt rouwig om, we hadden nog veel meer te doen.
Gevolg was echter we dat het feestje wat groter werd. In plaats van de door mij geschatte maximaal 100 personen was er nu al sprake van 400 tot 500 personen. En bovenden hadden ze allerlei plannen die ze graag wilden doorvoeren. Daarop hebben we de organisatie toch maar weer iets meer in onze hand genomen.
Het eindresultaat mocht er zijn. Wij hadden onze zin want het was duidelijk een WEC feest waarin we God bedankten voor zijn trouw aan WEC de afgelopen 100 jaar. En de staff had hun zin vanwege het lekkere eten en de after”party”.
Leuk als het was ben ik toch vooral blij dat dat nu achter de rug is, …… kerst here we come!
Het zou niet zo een groot feest worden als we al hadden gehad in de hoofdstad, dit zou kleiner worden. Maar ja het moest nog wel even georganiseerd worden. Samen met een collega durfde ik het wel aan, zeker toen er nog een 3e bij kwam vond ik het wel goed. Het werd immers toch geen groot feest.
Na verloop van tijd kreeg de staff van het ziekenhuis door dat we een feest gingen houden, en als Gambianen horen van een feest zijn ze er als de kippen bij. Feesten daar houden ze echt van, en dat kan ik me goed voor stellen aangezien het een van de weinige “uitspattingen” is die er überhaupt is hier in Sibanor.
Ze wilden heel graag meehelpen met organiseren en dat kwam ons wel goed uit. Zij weten veel beter wat cultureel goed is en wat niet. Dus werden ze uitgenodigd me te organiseren. Langzaam maar zeker zagen we de organisatie uit onze handen glippen. Toch waren we daar niet echt rouwig om, we hadden nog veel meer te doen.
Gevolg was echter we dat het feestje wat groter werd. In plaats van de door mij geschatte maximaal 100 personen was er nu al sprake van 400 tot 500 personen. En bovenden hadden ze allerlei plannen die ze graag wilden doorvoeren. Daarop hebben we de organisatie toch maar weer iets meer in onze hand genomen.
Het eindresultaat mocht er zijn. Wij hadden onze zin want het was duidelijk een WEC feest waarin we God bedankten voor zijn trouw aan WEC de afgelopen 100 jaar. En de staff had hun zin vanwege het lekkere eten en de after”party”.
Leuk als het was ben ik toch vooral blij dat dat nu achter de rug is, …… kerst here we come!
Abonneren op:
Posts (Atom)
