ZO RIJDEN DE HEREN, ZO RIJDEN DE BOEREN, ….. EN ZO RIJD IK, IN DE NIEUWE AUTO.

Misschien is het goed dat u even gaat zitten. Dat is beter voor het voorstellingsvermogen en veiliger voor het geval u het zich allemaal zo goed kan voor stellen dat u van schrik zou vallen.
Oke, stel u zelf eens de A12 voor. Vanaf Utrecht rijd u naar Arnhem en dan verder richting Duitsland. Het mag ook een snelweg zijn in het Zuiden of Noorden van het land. Dat maakt niets uit. Als het maar een weg is die naar een buurland gaat. ………. JAHAAAA, het mag ook een weg naar België zijn.
Die snelweg heeft aan beide zijden ten minste 2 rijstroken, is goed gescheiden middels een middenberm en heeft goede belijning. Ach ja en natuurlijk heeft die een goede laag asfalt, misschien zelfs wel ZOAB.
Dan gaan we nu stap voor stap richting Senegal. SENEGAL? Vraagt u. Ja Senegal, over Gambia valt er wat wegen betreft niet zoveel meer te klagen.
Van die twee keer 2 rijbanen maak daar nu eens 1 keer 1 rijbaan van voor verkeer in beide richtingen. Mmmmm wordt al wat benauwd he?
Okee, de volgende stap is om de belijning weg te denken. Dat voelt altijd vreemd vind u niet. Als je rijdt op een nieuw stuk asfalt en ze hebben nog geen lijnen getrokken dat voelt altijd zo, …….. tja zo zweverig, zo van geef-mij-toch-eens-een-richting-achtig.
U wiebelt al enigszins in de auto? Okee, we gaan verder, nu wordt het tijd om het asfalt weg te denken, dan stuit u op een rode laag aarde. Zolang die is “aangeharkt” door de speciaal daarvoor bedoelde vrachtwagens is er niets aan de hand, maar nu, nu is het regenseizoen en is er wel iets aan de hand.
Stel u zelf eens 1000 kuilen voor, …. Hebbes? Verspreid die dan over de weg. Niet over de gehele lengte van 300 km, nee, meer over 2km. Hobbelig niet waar? En dan dus voor 40 km lang. Maar soms is er ook een stuk weg waar nog wel asfalt ligt, ……. Om de gaten heen. Gaten die soms de totale breedte van de weg zijn en zeker een halve meter diep. Gaten die soms 2 a 3 meter lang zijn.
Wat heerlijk is het dan om ineens op de goede weg te rijden. Geen doorelkaar gerammel meer, niet meer de cd speler die 568 keer overslaat, ookal staat die uit. Geen angst meer voor lekke banden.
En nu kan de snelheid weer omhoog; van 20 km per uur naar zeker 90 km per uur. Heerlijk, heerlijk, …. Nu alleen oppassen voor het overstekend “wild”. De geiten, schapen, koeien, honden, gieren, apen, katten, kinderen-die-naar-school-gaan-en-niet-uitkijken-als-ze-oversteken, ouden-van-dagen-die-lijken-te-denken-dat-de-weg-een-groot-voetpad-is. U snapt het vast wel dat we elke keer dat we heelhuids aankomen heel blij en erg dankbaar zijn.

BONJOUR, VOUS HEBBEZ UN MISTAKE GEMAAKT

Sinds 1 Juli van dit jaar moet zo’n beetje de hele wereld een visum hebben om Senegal in te komen. En dat is verdraaid vervelend aangezien we zeker 9 keer per jaar naar Senegal gaan.
Zeker de eerste keer is vervelend als je niet precies weet hoe de aanvraag moet en wat er allemaal kan of niet kan.
De eerste keer waren we nog in Nederland en lieten we de aanvraag via internet verlopen om dan vervolgens het visum op Senegal Airport op te halen.
Zo gezegd zo gedaan en na het overmaken van 52 euro per paspoort keer 5 en maar voor drie maanden geldig gingen we op reis.
Na de nodige vertraging, zie andere blog, kwamen we om 00:00 aan op Dakar Airport. Het verliep goed en soepel en na de douane check werden we naar de hokjes gedirigeerd om het laatste deel van het visum te maken.
Dat ging wat chaotisch in de kleine en rommelige hokjes en we wisten niet van elkaar wat er gevraagd werd.
Toen ik eindelijk ging zitten vroeg hij vrijwel direct of het een eenmalig visum moest zijn of voor meerdere malen. Gelijk gingen de alarmbellen aan en was ik (ook Thamar zo bleek) alert. Als we een multiple visum wilden moesten we volgens de agent 20 euro bijbetalen. Maar de website zei daar helemaal niets over. Zeker toen ik antwoordde dat ik geen 20 euro bij me had en hij vroeg hoeveel ik dan wel bij me had wist ik dat dit niet volgens de regels was.
Ik vertelde hem naar waarheid dat ik geen geld bij me had maar wel degelijk een mutiple visum nodig had. Hij bleef erbij dat dat geld kostte.
Wat verderop stond Thamar nee te schudden en ik herhaalde wat ik al gezegd had. Vervolgens maakte hij het visum klaar.
Toen onze vrienden die mee gereisd waren hoorden dat wij niet betaald hadden wilden zij hun geld terug wat ze onder protest kregen. Dat versterkte het vermoeden dat het niet meer was dan een extra zakcentje bijverdienen.
Blij dat we de 20 euro per persoon hadden uitgespaard zijn we toen de reis naar Gambia begonnen. En er was geen probleem bij de grensovergang.
Zie je wel, …………………………… welkom in Afrika.

Een week later bedachten we ons dat we wel eens spontaan naar Senegal afreisden om de kinderen een hart onder de riem te steken. En omdat het verhaal van multiple visum ook bij anderen terug kwam besloten we het te checken. Dat was niet zo eenvoudig. Op een forum stond het vol met verhalen over het Senegalese visum en het stond vooral vol met vragen daarover.
Thamar kwam terug van wat vrienden en had ineens iets ontdekt. Links boven in het visum stond wel degelijk of ie maar een keer of meerdere keren te gebruiken was. Er was dus wel een keus geweest.
Maar niet op de internetsite en dus wisten we er niets vanaf en dus dachten we dat de Senegalese agenten op de airport iets hadden verzonnen om wat bij te verdienen. Dat was in feite ook zo. Want bij verder navraag bleek dat het prijstechnisch niets uitmaakt welk visum je wil.
Dus de agenten hadden gewoon een multiple visum moeten geven, …….. wat ze, zo bleek ook, bij 8 van de 9 mensen met wie we reisden hadden gedaan. (Het waren dus vooral dreigingen geweest: Als je niet betaald dan geen multiple visum). Het jammere was dat ik (Silvian) de enige was bij wie het dreigement dus ook daadwerkelijk was uitgevoerd. In mijn linkerbovenhoek stond EENMALIG VISUM.
Dus na die ene reis begon het allemaal opnieuw met aanvragen, ditmaal wel via papier via de ambassade, en daar stond wel de keus op, en opnieuw 50 euro betalen.
Na een hele dag heen en weer lopen tussen de ambassade en het WEC hoofdkantoor (we moesten zelf even voor kopien zorgen) en onder veel gemopper had ik dan eindelijk aan het goede visum.
well,…. T.I.A (This Is Africa)

Welkom thuis

Tuurlijk, heel stiekem hadden we het wel verwacht. Wie zou het niet verwachten? 10 weken zijn we weg geweest, is er niemand thuis geweest, is het rustig geweest. Dus na 10 weken verwachtten we wel dat we welkom geheten zouden worden. Maar dit hadden we echt niet gedacht en verwacht.

Toen we eindelijk na onze lange reis aankwamen (Maandag avond begonnen, aansluitend vliegtuig gemist en dus dinsdagavond weer verder gevlogen, woensdag ochtend de kinderen weggebracht naar school, donderdag weer terug naar Gambia/Kombo, vrijdag eindelijk, … naar huis).
En dus kwamen we eindelijk in Sibanor. Het was erg rustig op de compound, niemand.
Maar eenmaal binnengekomen werden we hartelijk ontvangen door wel 100.000 …………………………………. mieren. Ze hadden zich verschanst onder 2 kasten en toen we met gif de kast hun graf wilden maken, “renden” ze en mass de keuken in. De keuken zag in een mum van tijd zwart van de mieren. Tot 3 keer toe hebben we de gifspuit actie uitgehaald en tot 3 keer toe zwermden ze over de keuken heen. Het heeft ons een hele dag gekost om de keuken weer miervrij te krijgen. En Zondag? Toen was het eindelijk de rustdag, ook voor ons!

Rondje Lissabon

Het verlof is voorbij dus weer de hoogste tijd voor een stukje op de blog. Misschien volgt er ook nog wel wat over NL, maar daar weten jullie zelf alles van.
Om 17.50 zouden we dan terug vliegen naar Dakar via Lissabon. Met TAP, u weet wel, die van; Take Another Plane (Neem een ander vlegtuig. Niet omdat de vliegtuigen zo slecht zijn maar omdat aansluitingen steeds gemist worden en je dus een ander vliegtuig moet nemen. Een aantal vrienden is dat al overkomen, ……. En ons nu dus ook.
Voor de boardingtime waren we nog even wat aan het eten met de tegoedbonnen die TAP uitdeelde omdat er tijdens de vlucht geen eten beschikbaar zou zijn. De bestelling duurde echter zolang dat het eten naar binnen werd geschoven. Al boerend, hotsend en klotsend begonnen we 10 minuten loop naar de juiste boardinggate (die overigens ook nog eventjes terloops veranderd werd).
Mensen stoven verschrikt aan de kant bij het horen van de groep (samen met onze vrienden toch een man of 9)
10 minuten later kwamen we bij de gate maar bleek er nog niets gaande te zijn en stond er ineens op het bord een vertraging van 25 minuten. We hadden dus alle tijd gehad om normaal te eten ( voor degene onder ons die dat kunnen ….)
We voelden al nattigheid om dat we wisten dat er in Lissabon maar een uurtje overstap tijd hadden.
Om 18.35 vertrokken we eindelijk om na een vlekkeloze vlucht te landen op Lissabon. We werden als groep gelijk opgevangen en de dame ging ons voor. “Yes, yes” dachten we nog ze gaat ons overal langs loodsen en dan halen we het alsnog, “die mensen in het andere vliegtuig zullen wel niet blij met ons zijn. Tja kunnen wij ook niet s aan doen”.
We gingen de bocht om, de vrouw draaide zich en vertelde doodleuk (dit alles niet echt volgens de regels van het “slechtnieuws gesprek”, dat we het vliegtuig op 5 minuten hadden gemist.
GGGkkkklllllRRGGGGGGGG. 5 Minuutjes. Het gevolg wisten we al van vrienden van ons. We zouden in een hotel in Lissabon overnachten en dan de volgende vlucht pakken. Dit betekende wel dat de kids hun schoolstart missen.
Maar goed, hier zitten we dan, in een schitterend hotel, dat dan wel, hopend op de vlucht van dinsdagavond.
En als die ook vertraagd is dan we Take Another Plane

Daahaaag mobieltje

Groot feest, want een maandag zou de president langskomen. Helaas zouden wij dan nog steeds aan in Senegal zijn.
Maar het liep anders. Het bezoek van de president werd uitgesteld naar de dinsdag. Voor ons nog steeds te laat omdat we verwachtten rond 17:00 thuis te zijn of nog later. Maar de reis was zeer voorspoedig. We kwamen aan bij de ferry, en konden zo de ferry oprijden. Heel bijzonder. Dat maakte dat we al rond een uur of 14:00 thuis waren. Super.
Een paar uur later, en al die tijd hadden de scholieren buiten in de hitte op de president gewacht, kwam de president. Maar zo bleek hij stopte niet, eerst moest hij naar en ander dorp. Dat maakte voor de mensen langs de weg weinig uit. Dolenthousiast zwaaiden ze naar het konvooi van de president. Natuurlijk ook in de hoop dat er koekjes werden uitgedeeld. Die werden dan ook uit de rijdende auto’s gegooid.
In de avond kwam de president dan echt naar Sibanor, en hij had zitting in een school waar een groot feest zou worden gehouden. Thamar was wel voor dat feest te porren en samen met een vriendin/collega ging ze er heen. Maar wat was het druk zei ze. Vele vele mensen stonden de president op te wachten, en toen die kwam werden er weer koekjes uit de auto’s gegooid met als gevolg dat iedereen op de koekjes afrende en vele mensen onder de voet werden gelopen. Thamar en haar collega konden ternauwernood blijven staan in het gedrang.
Dit was ze teveel en ze besloten snel weg te gaan, zeker toen ze zagen dat er ene nieuwe “koekjes uitdeelronde kwam”.
Buiten de drukte kwam Thamar er toen achter dat ons fijne mobieltje met het fijne netwerk gestolen was.
Gllllloeiiii………. Net een weekje voor ons vertrek naar NL.
Jammer, …daahhaaag mobieltje

Het kannetje van de weduwe

In de bijbel staat het verhaal van een arme weduwe. Zij is zo arm dat ze op een dag een laatste maaltijd wil maken en daarna zullen zij en haar kind verhongeren omdat er niets meer is. (ik hoor u denken waar gaat dit heen, just keep reading).
Een profeet vertelt haar dan dat haar oliekruikje en de pot met bloem niet leeg zullen raken totdat het regent.
Misschien voor velen van u een mooi verhaal, voor mij een echt gebeurd wonder.
En wonderen gebeuren nog steeds!
Een paar weken geleden kwamen wij terug van een Senegal reis toen onze buurman ons verwelkomde met de mededeling dat de nieuwe waterpomp kapot was. Ook bleek de waterput zelf niet goed meer te zijn. Dat was weer een tegenvaller. Zo vlak voor ons verlof, en dan weer geen running water in ons huis dat daar wel op gebouwd is. Dat is best wel ongemakkelijk. Maar we lieten ons niet uit het veld slaan. We gingen op streng rantsoen van water uit de kraan, en we hebben gebeden. Niet voor een wonder ofzo, maar gewoon dat we hier niet teveel door ontmoedigd zouden raken.
Jerrycans voor water werden opgehaald bij de kliniek en gebruikt voor van alles en nog wat en vooral voor het douchen wilden we graag het stromend water gebruiken.
En terwijl het water bij de buren al weken geleden op was, hebben wij nu, na 3 weken kapotte pomp, nog steeds running water. Tuurlijk we zijn zuinig, maar dit gaat wel heel erg lang mee. We snappen er niets van maar hebben er veel plezier van en veel lol om. Elke keer als we de kraan opendraaien denken we lachend; zal het nu op zijn dan, om vervolgens weer een straal water over ons heen te krijgen. En ik kan u vertellen; ontmoedigd zijn we niet!
Wonderen zijn de wereld nog niet uit!

TRINIWIE, ………… en BERT. Of TRINITY IS GAAF, ….. en de muziek is ook erg leuk

Ik denk wel een jaar geleden was dat het idee werd geboren (en oh wat was het een zware bevalling, toch Jeanet?) om voor het 100-jarig bestaan van WEC International de band TRINITY uit te nodigen.
WIE?? Vroeg ik Jeanet. Enthousiast legde ze mij uit dat dat een Nederlandse band was die wereldberoemd is in heel Nederland, en een bietje der buten. Ik had er nog nooit (sorry jongens) van gehoord. Maar nu. Na hun bezoek en muziek zal ik ze niet meer vergeten.
Jeanet en Daniel hebben zich een slag in de rondte gewerkt om alles hier in The Gambia (En Senegal) voor elkaar te krijgen, en wat hebben ze een super job gedaan. Ondertussen werd er in Nederland ook van alles georganiseerd om het voor TRINITY mogelijk te maken om in The Gambia en Senegal te komen. (Goed gedaan Jan Hendrik!)
Afgelopen 12 juni was het dan zover. Vanwege de volgorde van de tour zouden ze in Dakar aan komen, worden opgehaald door Daniel en Jeanet en dan zouden ze rechtstreeks naar The Gambia komen.
Maar de vliegmaatschappij TAP deed z’n bijnaam weer eer aan. (Take Another Plane). Ze misten de aansluiting in Lisboa en moesten een ander, en dus later vliegtuig nemen.
De volgende dag de 13e kwamen ze dan eindelijk aan in Dakar. Daarna volgde de lange rit naar Gambia.
En blablabla, ik kan wel uren doorgaan over de avonturen, over het concert in The Gambia in de galmende kerk, maar wel 500 man!, over de rit in onze auto’s weer naar de Senegal, naar de BCS. De Boardingschool van WEC International. Over het prachtige concert dat ze daar gaven. Zij, als MK’s geraakt door BCS en alles daar, en de kids en staff geraakt door de woorden gesproken en gezongen door TRINITY. Over de gezellige uurtjes (het waren er overigens naar mijn smaak wel veel te weinig), met een biertje, die we met z’n allen doorbrachten. Over die belachelijke namen die ze mij gaven. NEE dat ga ik jullie niet vertellen. Hahaha.
Hun vrouwen waren ook mee. En wat is het een prachtige groep samen.(Opr)echt, warm, grappig en daarbij maken ze goede muziek. Het heeft bij vele veel losgemaakt, okay, okay; Het heeft bij mij veel losgemaakt. Ik voelde mij weer even heerlijk relaxed, even vrij van het leventje hier op het platteland in The Gambia. En dat had ik zeker wel nodig.
Jullie hebben er weer een fan bij (Nee, daar zit je op te wachten), en wat mij betreft ook een vriend.
TRINITY, ….. En BERT, geweldig, en hun muziek is ook erg leuk.

Groetjes Fabian Slevian Fatima