koor

Twee jaar geleden ben ik met de zondagsschool kinderen een koortje begonnen. Het zijn 16 kinderen, leeftijd tussen 7 en 15 jaar oud. We zingen wat liedjes van het Ugandese kinderkoor Mwangaza, en de kinderen vinden het helemaal leuk om naar de DVD van dat koor te kijken. Het is natuurlijk verre van professioneel, maar de kinderen hebben er plezier in, en daar gaat het ook om! Samen met een van de moeders proberen we steeds nieuwe liedjes te leren, ik de Engelse, zij de liedjes in de lokale taal.Afgelopen twee jaar hebben ze met kerst een nieuwe "outfit" gekregen, gesponsord door de kinderdiensten in onze thuisgemeente! We zijn nu ook bezig met een (kleine) presentatie die we in de kerk willen geven over hetgeen dat de kinderen in het afgelopen half jaar in de zondagsschool hebben geleerd. Ze hebben 4 heel mooie 'banners' geschilderd over alle verhalen uit het Oude Testament en daar gaan ze wat bij vertellen. Daarna hangen we ze op in het schoollokaal.Leuk om zo bezig te zijn met ze!

Verwend

Donderdag konden we eindelijk Lisa weer omhelzen en knuffelen! Helemaal leuk en fijn om elkaar weer te zien! Voor haar was het al gauw weer ‘als vanouds’ ook al moest ze wel even wennen aan de (erg vochtige) hitte. Ze kwam met twee koffers aan waarvan er één helemaal vol zat met cadeautjes voor ons! Super! We wisten al wel dat ze een oproepje had gedaan in de gemeente (zij wist niet dat wij sinds kort het nieuwsbriefje van de zondag ook krijgen) en dat vonden we zo lief van haar! Maar dat er zoveel met haar mee kwam, dat hadden we niet gedacht!! Van maar liefst 20 verschillende mensen kregen we kaarten, allerlei cadeaus, spellen, boeken, lekkers etc. Zelfs twee heel leuke en handige solar-lampjes. Het leek wel Sinterklaas! Naast de cadeautjes deed het ons gewoon heel goed te merken dat de mensen nog steeds zo met ons meeleven en aan ons denken! Lisa is inmiddels weer op haar oude plekje, bij Kaddy én kleine Lisa! Heel leuk om te zien hoe ze zich gelijk weer helemaal thuis voelt! Eline, Lukas en Levi genieten er ook helemaal van dat ze er is, een heel leuke afwisseling in hun lange (10 weken) vakantie!

Levensgevaarlijk

Zelfs de simpelste karweitjes hier in The Gambia zijn niet saai. Ik heb zelfs ontdekt dat huishoudelijke karweitjes levensgevaarlijk kunnen zijn….., nogmaals hier in The Gambia. Dus helaas mannen van Nederland het volgende verhaal zal bij jullie niet opgaan. Een tijdje geleden was ik weer eens in een actieve bui en ik hielp mee met de huishoudelijke karweitjes. Deed de afwas, ruimde de kamer op, en ik raapte hier en daar wat was op (Alhoewel dat laatste was alweer de volgende dag, kun je nagaan hoe hard ik werk). Toen ik bij de badkamer kwam lag daar ook nog een “stuk” wasgoed. Wasgoed wordt hier makkelijk vuil, zeker als de kinderen spelen. Ik wilde het even snel oprapen en in de wasmand gooien, maar bedacht me omdat het zo vies was, om het voorzichtig op te rapen. U weet wel met twee vingers. Toen ik het optilde zag ik onder het wasgoed een vlek op de grond. Zal ik even voelen of dat een moddervlek is, dacht ik nog? Ik kon dat niet goed zien omdat het nog donker was, dus ik knipte eerst maar eens het licht aan. Tot mijn schrik zag ik dat het een schorpioen was!!!!!!!!!!! Op zich schrikken we niet meer zo van schorpioenen, maar wel als ze in de badkamer zijn en ik er bijna in grijp. De schorpioen bewoog zich niet, en ik was in twijfel of ik Thamar wakker zou roepen (Het was nog vroeg)of dat ik zelf snel het kapmes zou pakken. Ik rende voor een ogenblik uit het gezichtsveld van de schorpioen , pakte het mes, rende terug en …… hij was er nog. Met een ferme klap met het kapmes kwam hij aan zijn einde. Nee, het is nooit saai hier in The Gambia, ook niet de huishoudelijke karweitjes. P.s Nee het dier op de foto is geen schorpioen, maar ik wilde de clou van het verhaal niet gelijk weggeven!

Werken

Na ruim 4 lesweken, werken de studenten nu allemaal in de kliniek. Het is nog een heel geplan om ze allemaal op de juiste plek te krijgen, maar het is gelukt. Elke 6 weken verhuizen ze naar een nieuwe plek. Ik (Thamar) heb de afgelopen weken met ze meegewerkt. Zes dagen in de waiting hall gezeten met een van de studenten. Alle patiënten moeten daar gewogen worden en alle volwassenen de bloeddruk gemeten. Mijn oren tuten ervan, maar het was weer een hele belevenis. Mensen komen vragen of we ze niet ‘even’ kunnen helpen, want…. Ze zijn leraar en moeten terug naar school óf… ze zijn student en moeten terug naar school, …ze zijn politieagent, …ze kennen iemand die in de kliniek werkt etc. etc. Dat ‘helpen’ is dan dus dat ze voor mogen gaan, want gemiddeld wachten de meeste mensen toch wel zo’n 2 tot 3 uur voordat ze aan de beurt zijn. En daarna moeten ze nog wachten voor het laboratorium en de apotheek. Al met al moeten mensen er wel een hele dag voor uit trekken om naar de kliniek te gaan.

Forza Italia, grazie

Twee weken lang hebben we als Sibanor team een 7tak Italianen op bezoek. Ze hadden aangeboden om ons te helpen, met wat er maar nodig was. Maar vooral technisch en renovatie…. Eigenlijk moet ik eerst vertellen dat wij als team een jong stel Italianen verwachtten, maar nee hoor. Toen we een foto zagen “schrokken” we met z’n allen. Het waren alle, met 1 uitzondering, oudere mensen. Je weet wel die leeftijd groep die net boven mij zit. Er zaten zelfs opa’s bij. “Nou maar afwachten” was de reactie. Maar vanaf het moment dat we kennis met ze maakten was het geweldig, leuk en fijn. En ze werken bovendien keihard. En da tis leuk om te zien (vooral om te zien, haha) in een cultuur waarin dingen weinig tot geen haast hebben, …. Want het kan immers ook morgen nog of eventueel daarna. Maar niet de Italianen. In 2 dagen hebben ze van alles geverfd, elketrikiteit aangelegd en nog veel meer. De twee dames zouden in een huisje vlak bij ons slapen en de mannen verdeeld over de rest van het team. Maar 1plek wasecht teveel van het goede voor 3 mannen, en dus gingen we schuiven. Met als resultaat dat de dames bij ons in huis slapen. In onze 3- aparte-maar-toch-ook-weer-niet-aparte-slaapkamers-want-er-zijn-geen-deuren-en-maar-een-halve-muur. De 3 mannen verhuisden naar het huisje. Wij hebben nu dus 5 Italianen als buren/loges en het is erg gezellig. Maar juist die dag besloot de waterpomp die het eigenlijk al niet goed deed besloot er helemaal de brui aan tegeven. Aaaaaaarrrrrrrrrggggggggghhhhhhhh, 5 hardwerkende Italianen die je graag in de watten wilt leggen, en geen water, dat gaat echt niet. Wij sleutelen aan de pomp, en een andere pomp, maar nee het wilde echt niet, en we moesten er aangeloven. We hadden de aanschaf van een nieuwe pomp lang uitgesteld, want die zijn hier 500 euro en dat is wat veel voor ons, en ach met een beetje minder water konden wij wel leven. Maar ik ging met een van de Italianen, die overigens bijna alleen Italiaans spraken (difficili) en ein bischen Deutsch, naar de hoofdstad om toch maar een pomp te kopen. En zomaar spontaan zei het team dat ze ons wilden helpen met de aanschaf van de nieuwe waterpomp. Met een bedrag dat echt hielp. En nu? Nu hebben we weer in een paar uurtjes pompen water om de dag mee door te komen. Italie? Die mag van mij Europees Kampioen worden. Hebben wij helemaal geen moeite mee . We hebben hard meegeschreeuwd tegen Spanje! (Wie niet?). Wat is het een geweldig team , euh de Italianen die hier zijn dan,(ook zonder die sponsoring hoor!!!!!!!!!)

Even stilte graag

Veel christenen willen graag de dag beginnen met gebed en bijvoorbeeld wat bijbel lezen. Wij ook. Maar ja, iedereen weet dat de dag je met een sneltreinvaart overvalt als je niet oppast; Opstaan, dan nog even ontbijten en dan lezen, nee wacht eerst nog even opfrissen, dan bijbellezen, ooh nee wacht snel kijken of er al terug gereageerd is op de mail. Okay nu bijbellezen, maar ik kan beter eerst naar de wc gaan, nu dan, ….. wat al zo laat ik moet gaan, ……………………………… En zo gaat dat toch vaak, of niet? Nou wij wilden dat dus anders. We besloten om de wekker om 6.30 te zetten en dan op te staan en gelijk door te lopen naar de woonkamer en te beginnen met de dagopening. Toppie, goed idee! En ja hoor om eerlijk te zijn werkt dat meestal heel goed. Maar ja dat is niet zo leuk om over te bloggen. Leuker is om te vertellen over die andere keren dat het toch niet goed ging. Vanmorgen. 6.30 de wekker gaat en we slepen ons uit bed. Gisteravond net terug gekomen uit Senegal waar we 3 hele dagen (houd me vast zeg) onze kinderen konden meemaken. Het gaat goed met hen alle drie hoor, maar dat terzijde. Na zo’n lange reis ben je wel moe! Maar goed, wij uit bed. Rollend naar de woonkamer, en begonnen met de dagopening. Fijn lekker even die rust. 6.50 laten we bidden, je weet maar nooit…….. EN JA HOOR. NET TIJDENS HET GEBED GAAT DE POORT VAN DE COMPOUND OPEN EN BEGINT ER IEMAND TE ROEPEN, weg rust, THAMAR SILVIAN STUDYFEES, HALLO, HALLO. Heer helpt u mij even rustig te blijven? Op ene vriendelijke maar dringende toon gezegd dat het echt te vroeg is en dat ze om 7.30 welkom is. Zo gaat dat dus, geregeld! En dan de rest van de dag probeer je de drukte van de dag bij te houden terwijl je gestoord wordt door tenminste 10 bezoekers die van alles en nog wat willen. But he, it is nice here!

Hoe bedoelt u, ….. geen diesel!

Het is alweer een paar weken geleden, maar nog steeds verbaast het ons. Het liep weer tegen de midterm break aan en dan moeten we altijd goed plannen wat wanneer te doen. Een van die dingen was dat we naar Combo moesten om in ieder geval wat te tanken. Maar voordat we dat konden doen hoorden we van een collega dat er geen diesel meer in het land was! WAT geen diesel, wel benzine???? Alle tips van al die ervaringsdeskundige autoliefhebbende missionaries kan dus helemaal overboord (wie zich aangesproken voelt, …. Klopt, haha). Want een tip die ik kreeg was dat ik beter een diesel kon kopen omdat dat niet zo gauw op zou zijn als de benzine. Nou dus niet dus! Niet in The Gambia althans. Ik moet toegeven dat hier in The Gambia dingen vaak net even anders gaan. Het lijkt erop dat de toestand in Mali er ook iets mee te maken heeft. Sinds een aantal weken rijden er geregeld een stuk of 10 Malinese trucks naar de hoofdstad regio om daar diesel (?) op te halen. Maar we zaten niet helemaal in zak en as hoor. We hadden toen ook net besloten dat we maar niet met onze auto naar Senegal zouden gaan omdat die toch nog niet helemaal fijn reed, en eerlijk gezegd, na ons vorige avontuur (het afgebroken wiel) moet het vertrouwen weer een beetje terug komen. En na een paar dagen kwam er ook alweer het goede nieuws dat de diesel er weer was. Maar ja dit gewaarschuwde mens telt nu voor 2.