Kliniek

Afgelopen week ben ik begonnen in de kliniek. Een heftig begin, soms wat
overweldigend maar super leuk en interessant met als leuke afsluiter een
ritje met de ambulance!
Vanaf volgende week zal ik op maandag, dinsdag en woensdag op de 'ward'
(afdeling) zijn. De afdeling telt 12 bedden en er zijn nog twee bedden
in de 'isolation rooms'. De bedden zijn veelal bezet door ondervoede
kinderen en door hiv-patienten.
Maar deze week heb ik eerst meegelopen bij de 'behandelaars'. Op maandag
de outpatients, dat kunnen volwassenen of kinderen zijn die ziek zijn of
een of ander lichamelijk probleem hebben. In de kamer waar ik was werden
twee mensen tegelijk geholpen, door twee behandelaars en tussendoor
lopen er mensen in en uit. Net aan de andere kant van de muur zitten de
mensen te wachten en ondertussen mee te luisteren. Erg chaotisch
allemaal. Tussendoor nog een noodgeval, een vrouw die de avond ervoor
thuis was bevallen, maar nog hevig bloedde. Ook het kind bloedde, ook
erg chaotisch allemaal.
Op dinsdag komen de zwangere vrouwen. Controle, scan, hiv-test etc.
Tussendoor ook nog weer twee vrouwen bevallen...
Op woensdag komen dan de kinderen, Wegen, meten, vaccinaties etc. Ik zat
in de dokterskamer, daar komen de speciale gevallen waar de behandelaars
ook niet meer weten wat ze moeten doen. Kleine operaties, zoals het
draineren van een abces is mogelijk, alleen lokale verdoving. Een vrouw
verdacht van buitenbaarmoederlijke zwangerschap moest met spoed naar
Banjul (als ze zou gaan bloeden zouden wij niets voor haar kunnen doen,
dus in de ambulance! Als wij zelf naar de stad rijden, gaan we meestal
niet harder dan 100km en dan vaker nog zo'n 80km/uur. Met de ambu
onafgebroken 120 gereden, als er iets in de weg stond: hup sirene aan,
iedereen aan de kant. Ik zat voorin, af en toe met kromme tenen, en
halfdoof door het enorme lawaai van de sirene. In een uurtje stonden we
in Banjul!
Maandag wordt ik ingewerkt op de ward, benieuwd hoe dat zal zijn!

Geen benzine meer

We deden de laatste boodschappen en reden naar het benzinestation toe om de tank te vullen voordat we de volgende dag naar Senegal zouden vertrekken. De auto heeft 2 tanks, er kan dus een behoorlijke hoeveelheid in en dat is handig als we lange ritten gaan maken (zoals naar Senegal). Benzinestations zijn er nog niet zo heel veel. Ik kan beter zeggen;die zijn er best wel veel, alleen zijn die niet handig verspreid over het land. En dan heb ik het over ons eigen land. Senegal heeft het toch beter voor elkaar.
We besloten de grote tank te laten vullen (ja die vullen zij daar voor je, da’s wat je noemt service!), en de kleinere te laten met wat erin zat. Er was gewoonweg geen geld meer voor. Maar ja, het moest wel kunnen, die reis naar Senegal.
In de vroege ochtend zijn we toen op pad gegaan.
6.45 vertrokken, in de regen, die in de nacht begonnen was en niet meer had opgehouden sindsdien. Het schoot lekker op. We waren meer dan 4 maanden die kant niet opgeweest en waren een beetje vergeten hoe de weg was, hadden zelfs gehoopt dat ze verder hadden gewerkt. Helaas, helaas. Na een aantal kilometers begon de onverharde weg. En die was in werkelijk zo’n enorm slechte staat dat ik even dacht dat de auto zei; “Ik stop ermee”. Zo slecht hadden we de weg nog nooit gezien (en ook niet onze collega’s die toch al wat jaren op het veld zijn).
Eindelijk na 2 uur waren we bij de Ferry…….. alleen die ging nog niet, want z’n diesel was op. Geloof jij dat. Ja dat kan in Gambia.
(Onze collega’s die een uur eerder waren vertrokken stonden ook nog te wachten. Hahaha). Uiteindelijk ging de ferry weer en zijn we na veel gehobbel veilig en wel aangekomen op de BCS.

Muurvast

Het regenseizoen is behoorlijk nat geweest. Vooral ’s nachts ging het tekeer. Nu lijkt het alweer wat op zijn retour, maar de wegen zijn nog net zo onbegaanbaar! Gelukkig hebben wij een 4WD….. nou ja gelukkig?
Die dag waren de werkers weer langs geweest; de tuin was aangeharkt en geschoffeld, het huis aangeveegd en geboend. In de tussentijd had ik twee stoelen, die de vorige bewoners hadden laten staan, in de auto geschoven.
Ik had beloofd dat als de werkers klaar waren, dat ik hen beiden naar huis zou brengen in een dorp 5 km verderop en landinwaarts. We stapten in en gingen op weg. We passeerden ons oude huis en reden het bos bij Kaimo in. Grote plassen water doemden op, maar dat gaf niks, ik had al 2 regenseizoenen meegemaakt en door vele plassen gereden. En als de kelli-kelli het kan (een soort openbaar vervoer van Mercedes busjes) dan kan ik het zeker.
De eerste plas kwam eraan, ik minderde vaart, keek waar ik wat gras kon ontwaren omdat daar de grond wat steviger is, en stuurde in. Paniekerig begon onze tuinman te wijzen dat ik ergens anders moest rijden, zeker niet daar. Maar terwijl hij het zei/gebaarde voelde ik dat het te laat was. De auto zakte diep weg in de modder en kwam gelijk vast te zitten. Ik voelde wel dat dit iets meer was dan gewoon vast zitten…… Balen.
De werkers stapten uit om te duwen en ik bleef zitten om te sturen en gas te geven. Eerst de 4WD aan gezet, en dan moest het wel lukken toch? Maar met geen mogelijkheid kwam er ook maar een cm beweging in.
Was ik eerst nog voorzichtig uitgestapt en de broekspijpen opgerold om niet te vies te worden, nu kon het mij niets meer schelen, en ik knielde naast de auto neer, tot aan mijn middel in het water, om de modder weg te graven en takken onder de wielen neer te leggen. Poging na poging was er nodig. Cm voor cm en na zeker een half uur was de auto er eindelijk uit en konden we de reis voort zetten. Voor de terugweg, die ik alleen moest afleggen vroeg ik nog even duidelijk waar ik wel en niet moest rijden.
Ps ik ben weer veilig thuis gekomen … het eten was wel koud geworden!

Feest

Dinsdag was de laatste dag van de Ramadan, de vastenmaand. Pas op maandagavond konden ze met zekerheid zeggen dat de volgende dag de feestdag zou zijn, want ze moeten eerst de maan kunnen zien. Dinsdag en woensdag waren dus feestdagen, voor ons als team was het wat rustiger, want de kliniek was min of meer gesloten. Voor Koriteh (suikerfeest) krijgen de meeste kinderen nieuwe kleren en gaan ze in de middag langs de huizen voor hun 'salibo' dat zoiets als 'zegen' betekent. Ze verwachten dan wat geld of snoep te krijgen van de mensen. De lunch die gemaakt wordt is vaak met vlees of kip en de buren krijgen ook wat. Wij kregen dus ook van verschillende mensen een bowl met eten. Er kwamen een heleboel kinderen langs en van allemaal maakte ik een mooie foto (ze zien er dan zoo mooi uit!) en ze krgen allemaal wat snoepjes. Ons nieuwe huis ligt direct aan de weg, en er is heel wat meer drukte om ons heen. Wel gezellig hoor. Er komen geregeld alweer kinderen vragen of ze mogen spelen en of we alweer ''stories'' gaan doen (kidsclub). Voorlopig nog even niet, we zijn nu nog te druk met 'settelen'. We voelen ons in het huis al wel aardig thuis, ook de kinderen vinden het fijn. Over ruim een week gaan Eline en Lukas weer naar Senegal, het is fijn dat we deze tijd nog samen hebben.

Hartelijke groeten uit Gambia!

Heel erg nat!

22 augustuis was het zover en zijn we weer terug gevlogen naar The Gambia. We zagen er naar uit om weer terug te gaan en dat maakte het afscheid een stuk makkelijker. Tuurlijk af en toe nog steeds wel even slikken, maar toch.
Midden in de nacht kwamen we aan in The Gambia. Samen met al onze koffers. Heerlijk weertje en geen vuiltje aan de lucht.
Na een paar dagen(geen regen!!) van acclimatiseren in de hoofdstadregio hebben we ons klaargemaakt voor de reis landinwaarts naar Sibanor. Omdat er toch wel veel bagage was moest er ook het een en ander op het dak. We waren nog maar paar meter onderweg toen de eerste regenbui sinds dagen losbarstte, en .... ik had geen zeil over de tassen gedaan, die nu lanzamerhand, nou ja, vrij snel eigenlijk, nat begonnen te worden. Langs de kant gestopt en in de stromende regen een zeil over de tassen gedaan. Dat heb ik onderweg nog een aantal malen moeten herhalen omdat het door de sterke wind steeds losraakte. Drijfnat zaten we in de auto en drijfnat kwamen we aan in Sibanor bij ons nieuwe huis. Om vervolgens door te gaan met de verhuizing van de spullen die opgeslagen stonden in ons oude huis. Was ik al een beetje droog geworden tijdens de verhuizing werd ik helemaal doorweekt.
Maar ook de tassen bovenop waren helemaal natgeworden, want het in Gambia gekochte zeil bleek absoluut niet waterdicht. Kortom na heel wat water-ellende waren we dan toch eindelijk in ons nieuwe huis.

Terug in Gambia

Afgelopen dinsdagnacht hebben we weer voet op Gambiaanse bodem gezet. Na een goede reis, zonder al te vele vertraging en met alle 5 de koffers (+ 5xhandbagage) werden we door een teamlid van het vliegveld opgehaald. In de guesthouse alle spullen naar boven gesjouwd en dan lekker slapen! Weliswaar was de moskee de hele nacht bezig, waar we pal naast slapen, maar ach als je erg moe bent hoor je het niet zo...Het is nog ramadan, volgende week dinsdag of woensdag is de laatste dag, dus dat feest kunnen we weer meemaken.

Alles is alweer gauw vertrouwd: het verkeer, de plakkerige hitte, het stof, de moskee, de modder en natuurlijk de mensen! Fijn om iedereen hier weer te zien.
Morgen als we naar Sibanor gaan, zal het wel helemaal leuk zijn om de mensen daar weer te ontmoeten.
De kinderen verheugen zich enorm om de poezen weer te zien en samen zijn we benieuwd hoe het huis erbij staat. Vandaag hebben we al wat verf gekocht, voor Eline blauw en voor de jongens groen. Het zal wel erg lang duren voordat de verf droog is, gezien de hoge luchtvochtigheid. Het is absoluut niet de goede tijd om te verven, maar ja, de kinderen vinden het zo leuk (tenminste, dat denken ze nu nog). We zullen het wel zien.

Een rondje boodschappen doen leerde ons dat de prijzen behoorlijk gestegen zijn. Als goed geaarde Nederlander weten we toch wel een beetje wat wat kost, en veel dingen zijn gewoon flink in prijs gestegen. Nu waren we toch al wel van plan om meer lokaal te gaan, ook wat voeding betreft, maar ja, daar moet eerst nog veel in geleerd worden. Dus straks in het dorp toch meer de markt op en saus leren koken zoals de Gambiaanse vrouwen dat doen!

Wordt vervolgd...
Groetjes van de Hamstra-family!

HET VERLOF IS WEER VOORBIJ

Doeiii Nederland! Het zit erweer op. 4 Maanden verlof zijn omgevlogen. Maar het waren bewogen maanden. We hebben veel gedaan.

Eerst natuurlijk de familie gezien en bezocht in o.a Eindhoven, Hoogezand Sappemeer, toen de vrienden en de presentaties in Doetinchem, Zwolle, Emmeloord, Nijmegen. Kraambezoek in Bergen aan zee, Eindhoven. Daar tussendoor bedenken wat we willen gaan doen als we terug komen; Blijf ik (silvian) nou wel of niet in die kliniek werken, stort ik mij volledig op het kerkwerk. En Thamar dan? Gaat zij als verpleeg- kundige in de kliniek werken. Etc.

Verwend dat we zijn. Familie en vrienden hebben ons uitgenodigd naar leuke pretparken (jahaa, ook de efteling; cool), dierentuinen en restaurants. We zijn nog nooit in zoveel geweest in zo'n korte tijd.

Kortom het was een goede tijd, maar de hele tijd was er ook het gevoel dat we graag weer terug wilden naar The Gambia, terug naar Sibanor.Naar ons nieuwe huisje, naar onze lieve collega's.

We hebben er echt zin in. We hopen ook dat de internet verbinding beter is en dat het ons lukt om de blog beter bij te houden. Als Lisa het kan moeten wij het ook kunnen.
Tja, die meid zullen we gaan missen. Ze mag gerust mee; ze zou zelfs wel willen, maar ze heeft besloten om in Utrecht te gaan studeren. Lieve Lisa all the best and see you around!

P.s dat telt voor iedereen. Wij vliegen komende maandag, en arriveren dinsdagochtend erg vroeg in Gambia!!


Liefs van ons; De Hammies