En dat in een paar dagen tijd!!

Niet te geloven wat je mee kan maken in maar een paar dagen tijd. Zondag waren we Levi's verjaardagsfeest aan het vieren (zijn 6e verjaardag) toen ik (silvian) het bericht las dat mijn grootvader overleden was. Hij was al langere tijd ziek en eigenlijk had ik al afscheid van hem genomen, maar gaande de dag en al pratend met Thamar besloten we dat het waardevol zou zijn om toch te gaan. We zouden de volgende dag gaan kijken naar een vlucht. Dezelfde zondagavond begon Eline zich ziek te voelen. Eerst dacht ze buikpijn te hebben van de honger maar naar verloop van tijd bleek ze toch echt ziek te zijn. De nacht die volgde was er een van overgeven en veel buikpijn. Maandagochtend vroeg begon ze te klagen over pijn, schuin rechts onder haar navel. Ze kon de pijn plek precies aanwijzen. Alarmbellen gingen rinkelen en we besloten om naar een dokter te gaan om te kijken of het geen appendicitis was. (onze eigen dokters waren niet aanwezig of in de buurt).

Het bleek dus wel degelijk een ontstoken blinde darm te zijn, en Eline zou geopereerd moeten worden. Dat kwam als een schok,maar al snel besloten we dat ze dan maar mee moest naar Nederland omdat ik toch al zou gaan.

Maar na een telefonisch overleg met een van "onze" dokters, waarbij we het ook over de bloedwaarden hadden, bleek er een groot risico te zijn op vergergering als we te lang met de opreatie zouden wachten. Kortom na veel gebed, heen en weer gepraat is Thamar met Eline naar het ziekenhuis gegaan en heeft daar de nacht doorgebracht. De volgende dag is Eline geopereerd om vervolgens woensdag al naar huis te mogen (dit tot grote opluchting van Eline, .. en ons). Ondanks dat het hier in de ziekenhuizen heel erg anders gaat moeten we zeggen dat het er allemaal goed aan toe ging.

Omdat het goed leek te gaan met haar en ze was nu thuis heb ik nog geprobeerd om een vlucht naar Nederland te krijgen, maar helaas is dat niet meer gelukt, en ik kon niet naar de begrafenis. Maar dat was voor Eline wel weer fijn die toch zowel papa als mama om haar heen had.

Het was een enorm hectische tijd, met veel gebel, veel onzekerheid. Maar de halve wereld is voor ons in gebed geweest, heeftf gemaild, heeft gebeld, is langs geweest (niemand uit Nederland hoor:)). Het was heftig maar we voelden ons zo gedragen.

En nu zijn we weer samen en genieten van elkaar.

1 Maand in The Gambia (1 Juli 2009)

We zijn alweer zeker 1 maand in The Gambia en tot nu toe zijn we heel dankbaar voor de manier waarop alles is gegaan. We leven nu in een compleet andere wereld maar voelen ons thuis (voor een groot deel dan). Wat we wel moeilijk vinden is de opdringerigheid van veel Gambianen, die toch ook wel te begrijpen is. Waar we ook lopen, en dan vooral het kustgebied, mensen willen altijd iets aan je verkopen of willen gewoon geld van je. Via allerlei creatieve manieren proberen ze contact met je te maken om vervolgens iets van je te willen. Soms helpt het als we duidelijk maken dat we geen toeristen zijn, maar hier werken en wonen, maar soms ook niet. We zullen er mee om moeten leren gaan en zelf ook weer creatieve manieren vinden om nee te zeggen.

We zijn hier nu naar 2 verschillende kerk diensten geweest. Er zijn duidelijke westerse invloeden te zien/merken, maar op zich is dat oke. Gelukkig zijn er ook Afrikaanse ritmes in de nummers, en de preaching duurt soms wat langer dan we gewend zijn, maar het is wel goede teaching. Voor de kinderen is er een soort kinderdienst, die Levi in ieder geval wel leuk vond. Eline en Lukas vonden het niet leuk. Het was naar hun idee voor de grotere kinderen bedoeld. En, het zal je niet verbazen, het is er erg warm, zeker als de stroom weer eens uitvalt en de ventilators niet werken.

Het is fijn om te merken dat het volledig geaccepteerd is door de bevolking, die grotendeels moslim is, dat er kerken zijn. Er hoeft niets stiekem gedaan te worden.

Vandaag zijn we naar een park geweest waar we wat dieren van The Gambia konden zien. Het was een klein stukje oerwoud waar je zelf (of met gids) doorheen kon lopen en af en toe kwam je dan loslopende beesten tegen, zoals apen, grote salamanders, en ook een grote hagedis/varaan van een meter of twee. Die lag voor ons op het pad en rende ervandoor toen wij eraan kwamen, waardoor wij ons rot schrokken.

Achter de hekken zagen we nog hyena's, krokodillen en bavianen. Met de warme temperatuur erbij hadden we echt het idee in de Afrikaanse jungle te lopen. Het was vermoeiend maar ook een leuk uitje voor ons allemaal. Op de terugweg in een bus taxi gezeten. Die was in een staat waarvan we in Nederland zeggen dat die rijp is voor de sloop. Zolang het rijdt rijdt het, .... toch.

Ondertussen wordt Levi helemaal zenuwachtig als hij er aan denkt dat hij zondag jarig is. We hebben gelukkig cadeautjes meegenomen uit Holland en we kregen er ook een aantal met het eerste pakket (Yessss) dat we uit Nederland ontvingen.

some foto's

Hoofdkantoor 12:00 23 juni

Nog 2 weken en dan hopen we dat we in ons huisje kunnen. We hebben tegels uitgezocht en grotendeels over de hobbelige weg naar Sibanor gebracht (Ze waren allemaal nog heel). De verf zullen we daar wel kopen. Verder moesten we nog gasflessen kopen voor het gasfornuis en ook voor de koelkast.

Aangezien er in Sibanor geen elektriciteitnet is hebben we ook nog zonnepanelen nodig dus daar zijn we ook naar opz oek gegaan. En zo staan deze weken in het teken van uitrusten en zoeken zoeken en nog eens zoeken. Want we zoeken ook nog steeds een goede auto. Omdat heel veel geimporteerd wordt is Gambia best wel duur en het geld vliegt erdoor. Maar wel voor zaken die nodig zijn en God voorziet echt daarin.

Het wordt zolangzamerhand ook gewoon om met de taxi te gaan. We zijn in ons leven nog nooit zoveel met de taxi geweest en hebben nog nooit zovaak een hotel bezocht. Nou zijn de taxi soms niet om over naar huis te schrijven en kost het ook bijna niets (15 cent voor een behoorlijk ritje ) en de hotels bezoeken we alleen maar voor het zwembad.

We maken ook vorderingen in het Jola. We hebben iemand gevonden die ons hier alvast wat wil leren, en onze woordenschat neemte dagelijks toe. Hier even een zinnetje waar je op mag oefenen; Boobei nupurumulo, ... zegt dat maar eens snel twee keer achter elkaar.

Goed ik ga maar eens eten (inje bee ejaw furi)

Katoraal!

Huisje gezien

Afeglopen maandag zijn we naar "ons" huis in Sibanor geweest. Een korte maar vermoeiende rit van 2 uur over een deels verharde weg.

De locatie van het huis vonden we prachtig. Net aan de rand van het dorp, weg van de "drukke" weg, veel ruimte rondom. En dat terwijl de compound zelf ookal ruim van opzet is. We hebben straks onze eigen cashewnotenboom en ook een eigen mangoboom. Er stonden nog meer bomen maar welke vruchten die voortbrengen was ons niet helemaal duidelijk.

Het huis zelf is ook behoorlijk ruim, maar door een onlogische (maar ook wel gezellige) indeling lijkt het niet zo groot en ruim. Het heeft 5 slaapkamers, 1 daarvan zullen we waarschijnlijk omvormen tot klaslokaal. De vloeren zijn helemaal op, en dus zijn we vandaag rond de hoofdstad wezen kijken voor tegels als bedekking voor de vloer (75m2). ook de muren moeten geverfd worden. Ze zijn erg vies en vlekkerig geworden. Maar gezien de regentijd die er aan komt, en het dus vochtiger wordt in de lucht, moeten we een soort waterverf gebruiken. Die zal dan na een goed jaar alweer aan vervanging toe zijn. Maar goed, zo doen we het eerst, dan bekijken we de rest later wel weer.

Verder is het een vrij donker huis doordat het dak laag afloopt. We hopen door met wit te werken het wat "op te lichten". Daarnaast zouden we geen Nederlanders zijn als we het niet lekker gezellig zouden willen maken. Dus het gaat helemaal goed komen.

We zijn er!!!!

Niet te geloven, we zijn er echt. Dit keer niet voor een stage of vakantie, nee nu voor het echt. Dit is het land waar we zullen gaan wonen en werken.
Donderdag 28 mei vlogen we vanaf Brussel naar Gambia toe. Het afscheid van (schoon)ouders viel niet mee, maar het was erg fijn dat ze ons hadden weggebracht.
Even leek het erop dat we te laat zouden komen door een enorme file in Belgie. Daarna werden we nog opgehouden door de douane die de deodorant en gel tube in de handbagage niet kon waarderen.
Uiteindelijk net op tijd bij het vliegtuig (het sloot zo ongeveer toen wij binnen waren). En eindelijk een paar uur rust na een serie van zeer drukke en hectische weken. Bij de tussenlanding in Dakar vloog het vliegtuig nog tegen een vogel aan en weer een vertraging van een uur.
Daarna gelukkig weer door kunnen vliegen, en met de nodige vertraging kwamen dan eindelijk aan in The Gambia.
Het scheelde eenstuk dat we hier als gezin al eens geweest waren. De kinderen voelden zich al snel op hun gemak, en hebben enheerlijke vakantie week achter de rug. Ook voor ons beiden was het een hele fijne en vooral rustige week. De eerste nachten waren heerlijk, maar nu worden we toch steeds wakker van de oproep tot gebed van de moskee naast het hoofdkantoor.
Hopen maar dat het went, want de eerste 4 weken zijn we in de hooofdstad voor orientatie. Pas daarna zullen we naar SIbanor reizen, naar ons eigen huisje.
Nou dat was het voor nu.
Als het internet blijft werken dan zullen we nog wat meer schrijven, en eventueel foto's. Maar dat is wel lastig want het snelle internet is niet het snelle internet dat wij uit Nederland kennen.

NOG EEN PAAR DAGEN EN DAN, ....

Niet te geloven. Het is nog ene paar dagen en dan zullen we echt gaan vliegen richting The Gambia. Niet voor een vakantie, niet voor stage, maar om er te gaan wonen en werken. Iets dat al zolang in mijn hart leeft (meer dan 30 jaar), iets waar we ons als gezin ruim 3 jaar op voorbereid hebben staat nu toch echt te gebeuren.
De laatste weken stonden in het teken van afscheid nemen, presentaties geven en inpakken. Het afscheid was en is raar. Mensen die zo vertrouwd voor je zijn zul je lange tijd niet meer zien. Dat is iets dat maar moeilijk land in mijn hoofd, en zeker nog niet in mijn hart. Ookal weet ik het rationeel wel natuurlijk.

De presentaties waren erg leuk om te doen. We hebben er heel wat gegeven. Op de school van Eline, Lukas en Levi. Zowel in Emmeloord als in Doetinchem. Ook hebben we nog een presentatie in de kinedrdienst van de kerk van Emmeloord gegeven. Het was leuk en uitdagend om dat genen wat we willen gaan doen aan kinderen uit te leggen.
Maar ook voor de volwassenen hebben we presentaties gehouden en mooie gesprekken gehad ahteraf.

Ach ja en dat inpakken. We hadden al zeker 3 rondes gehad, maar dit is geen gewone verhuizing. Echt alles passeert de revue; gaat dit mee, gaat dt niet mee. Kun je dit daar wel kopen en hoeft het dus niet mee, of is dit niet te krijgen, .... . Past dit nog wel in de koffer? Moet dit echt wel mee?Tot aan gummetjes vragen we ons dit steeds weer af.

En ondertussen willen we de kinderen natuurlijk ook niet vergeten Ze helpen zo goed mee, maar het is toch heel belangrijk dat we ook nog wat tijd samen door brengen. Dus we gaan nog wat leuks doen. Mag je 1 keer raden wat de kids willen doen ,........ de Efteling natuurlijk. We zijn door oma en opa gesponsord, dus dat is geen probleem meer. Nu alleen de afstand nog. Kan iemand die wat verkleinen?

Nou, ik ga maar weer eens wat inpakken.